WE ZIJN VERTROKKEN!!!!!!!! Ik had Maarten beloofd dat we echt in januari weg zouden zijn, nou dat is gelukt, de 31ste voeren we onder ideale omstandigheden weg uit San Fernando. Na de ondieptes en de vaargeul gepasseerd te hebben, hijsen we de spi en blazen in een rak naar de overkant. Met een gemiddelde boven de zes knoop ben ik blij, de boot is dus niet veel te zwaar beladen.

Een perfecte eerste dag, die Maarten in stijl afsluit door Rebellion foutloos onder zeil naast de meerboei te parkeren en ik hem met de hand kan vastknopen.

We stoppen in Uruguay omdat we Argentinië uit moesten voordat onze visa zouden verlopen. Ons plan om naar Montevideo te gaan heb ik laten varen omdat er te grote golven (2.3m) recht op de ondiepe (2m. llw) jachthaveningang staan. Colonia is echter ook prachtig, echter, zeil je naar Uruguay kom je alleen maar Argentijnen tegen!! Inclusief de buurman uit de club!

De laatste drie maanden waren dramatisch. De werkzaamheden duurde weer eens drie keer zo lang, te heet, te nat, te veel muggen, te hoog water, wachten wachten wachten op Argentijnen, en zoeken naar spullen, lekke banden, oftewel altijd wat. Maar de boot is nu klaar, op de boegspriet (de afgelopen week regende het) en de windgenerator (wachten op onderdelen) na. We hebben de boot flink onder handen genomen, binnenkort een fotoverslag…….. Maar nu is dat dus allemaal achter ons, en zijn we begonnen aan onze grote reis. 

Zeven maanden aan de boot gewerkt en zeven maanden in Nederland gewerkt om de verbouwingen te kunnen bekostigen. Een jaartje extra dus (Voor de bijdehante rekenaars onder jullie, ik had sowieso 2 maanden moeten wachten voor de australe zomer). Verloren jaar? Absoluut niet! Weliswaar niet altijd even leuk, twee keer hartje zomer in Bsas epoxy werkzaamheden waren geen pretje, maar het resultaat mag er wezen.

Bovendien, een hoop ervaringen rijker, spreek zelf een klein beetje Spaans, althans slechter dan een 1^e generatie Turkse gastarbeider Nederlands. Maar ik kan me overal begrijpbaar maken. “Nodig schroef, deze, vier keer alstublieft”.  

Buenos Aires redelijk leren kennen. Al is het zeker niet mijn favoriete stad geworden, heb ik me prima vermaakt. Een stad waar problemen niet worden opgelost maar worden gecreëerd. Veel ben ik schuldig aan Carlos die mij meerdere malen uit de nesten heeft geholpen. En aan Lia die mij ook op cruciale tijden bijstond. De laatste twee maanden heeft Alejandro, aka mafkees, (foto) ons ook veel geholpen met gereedschappen en computer problemen.

Nederland was ook mooi, al mis ik het niet als ik vaar. Familie en vrienden weer gezien, nieuwe werkervaring opgedaan. In kunstenaarsgemeenschap gewoond in Amsterdam, een geweldige stad. Een lieve vriendin ontmoet……Marktplaats geplunderd van spullen die je hier nooit zou vinden. En een zeilmaatje gevonden.

Op naar de pinguïns.  

8 Februari 2009

We liggen nu in Mar del Plata, het Scheveningen van Argentinie. In een kleine chaotische jachthaven. Op het moment is het superdruk ivm een internationale dinghy competitie. Naast ons liggen zo’n dertig ribs geparkeerd die de hele dag af en aan varen, rustig liggen we hier dus niet. Sinds onze aankomst hebben we nog helemaal niets gedaan. Lekker chillen overdag en s’avonds op stap met onze Nieuw Zeelandse buurman “Phil” die net van de Falklands is komen aanwaaien.

De tocht hierheen ging erg voorspoedig. De wind deed het een stuk beter dan voorspeld en we kwamen mooi een etmaal eerder binnen dan berekend, net voor het donker.

Een onweersbui maakte het ons best moeilijk de eerste nacht, draaiende wind, bliksem, veel regen. Beetje irritant als je net wilt slapen. Maarten deed het erg goed voor zijn eerste tochtje op zee en ben blij dat hij alles snel oppikt. Op het ene incident na:  Dat ik zei dat hij in vol ornaat moest gaan slapen en snel aan dek moest komen als ik hem riep.  En hij vervolgens dus zijn laarzen en kleding uittrok en niet snel aan dek kon komen. Wat indirect leidde tot het verlies van de val. Nadat ik hem vervolgens vijf minuten had staan vervloeken. Reageerde hij nuchter, “zullen we anders eerst even het probleem oplossen”

Uhhhm ja, Goed plan. Na die vermoeiende nacht heb ik de volgende ochtend de val weer moeten terughalen, met behulp van kunstaas met veel haken aan het grootval hijsen genuaval vangen en weer naar beneden trekken. Goede techniek, als is het enigszins gevaarlijk. Vervolgens een dag deels moeten kruisen. Laatste dag draaide de wind en voeren we ruim naar Mar del Plata.

Spinnaker gehesen maar dat ging voor geen meter met die chaotische zee. Weer naar beneden en de genua uitgeboomd, dat leverde net zo veel snelheid op.

23 Februari 2009

Alweer uhhm twee plus weken hier, wat gaat dat toch snel, nou we zijn nu dus echt klaar na 7 maanden werk!! De boegspriet zit erop en de windmolen ook. Alleen hij doet het niet! Snap er helemaal niets van, heb alles volgens het boekje aangesloten. Hij draait wel en stop ook als je de schakelaar overhaalt maar wil niet meer dan 200rpm draaien, en hij laad pas bij 500rpm!!

Dus we gaan zonder voldoende laadcapaciteit naar het zuiden, gelukkig hebben we olielampen aan boord.

Phil is vertrokken en heeft plaatsgemaakt voor Ryan een Amerikaan tevens klimmer. Gisteren zijn we een dag wezen klimmen met een paar Argentijnse klimmers, dat was fantastisch. Wat een stilte hier op het platteland. Na afloop een asado (BBQ), we aten om een uur 's nachts, vrij normaal hier. Erg gezellig al waren we allemaal helemaal uitgeput.

We denken eraan om woensdag te vertrekken, moet het weer nog even bestuderen.

25 February 2009

Mensen, eindelijk is het dan zover, na 5 jaar dromen en werken staan we op het punt naar Patagonie en Kaap Hoorn te zeilen. De boot is er enigszins klaar voor, het stroom probleem is nog niet opgelost, maar de wind is gunstig althans nog twee dagen. Even een paar uur slapen en dan wegwezen.

Ik wil nog even mijn carbon fibre boegspriet aan de wereld tonen, mijn mooiste creatie tot heden, puur composiet en dyneemaJ Al zullen de meeste er niet warm van worden. Hij is superlicht, steekt lekker ver uit en moet mij een veel gunstigere windhoek geven met de genakker. Ik hoop alleen dat de Roaring Forties en the Screaming Fifties hem er niet afblazen.

De boot is opgeruimd, binnen is alles zo gemonteerd dat als we over de kop gaan alles gewoon op zijn plek blijft. Koekjes zijn aangevuld, zeil aangeslagen, op naar de albatrossen.