 |
 |
|||||||||||
|
1 juli
Vandaag schrob ik het onderwaterschip, verder zet ik de
buiskap er weer op. Op het strand is al de hele nacht en dag een
raveparty gaande. Wat een kolere herrie, en waarvoor? Er staan maar
dertig mensen.
2 juli
Ik loop naar het dorp voor het laatste weerbericht. Ziet
er goed uit en ik besluit maar te vertrekken. Terug bij de boot begin ik
alles klaar te maken. Naast mij ligt nu een speedboot met allemaal
fotomodellen aan dek. Ze zijn druk bezig te poseren voor de cameraman.
Ik besluit mijn vertrek iets uit te stellen. Ik wacht op de bikinishoot,
maar die komt niet, blijkbaar te koud. Als ze vertrekken, motor ik de
hoek om en hijs de zeilen. De noordoostenwind ruimt langzaam naar
zuidoost en ik moet gaan kruisen. Het is een mooie dag, met
zonsondergang komt er een grote school hele grote dolfijnen. Ik maak een
berg spaghetti Bolognese. Twee uur later gaat de wind liggen en ik ga
slapen.
3 & 4 juli
Rond de middag een Noorderwindje, gennaker op, later
passaattuig. We lopen aardig, maar de wind zet niet echt door. Ik moet
ook weer even inschommelen.
5 juli
Bijna over een schildpad gevaren, het arme beest schrok
zich helemaal wild. Ik probeer een weerbericht te krijgen van passerende
schepen. Dit is blijkbaar teveel gevraagd. Sommige weigeren,maar de
meeste begrijpen blijkbaar niet eens wat een weerbericht is. Bizar, te
gek voor woorden eigenlijk. Een Indiër of iets dergelijks: "yes sir, the
weather reports looks good". Nou da's mooi. En de wind? "Uhhhhhm, noord
misschien". Een ander "Ja, het stormt in Argentinië". Dat ligt 500 mijl
zuidelijker. In totaal met zes schepen gesproken, drie spraken amper
Engels. En de weerberichten varieerden van gales tot kalmte. Met al die
apperatuur die ze hebben, kunnen ze niet eens een weerbericht vinden.
Blijkbaar zit de kapitein in zijn hut te lezen en staat er een
dekschrobber op de brug. Dit waren geen kleine schepen uit een vaag
land, maar schepen van 's werelds grootste rederijen uit de EU.
Schandalig!
6 juli
Bliksem, regen en geen wind! Zicht maximaal anderhalve
mijl. Dobber de hele dag. Krijg bezoek van klein vogeltje. Lees een boek.
7 juli
"Mogelijk de mooiste zeildag tot nu toe!" Zachtjes tikt het regen tegen
KABOEM, GZGGZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZ
mijn haar staat rechtop. Ik sta een minuut na te trillen
en ik voel pijn in mijn hartstreek. Ik check de elektra, maar die werkt
nog. Dat was close! Blikseminslag kan een zeilboot doen zinken, of in
ieder geval alle elektra vernielen. Vanaf de stagen lopen kettingen het
water in als bliksemafleider, maar of het werkt is de vraag.
In de middag komt er weer een steady windje. Ik heb besloten Rio Grande
aan te lopen. Dit is de laatste stop in Brazilië. De hele dag regent het
onafgebroken en ik ben blij dat ik de buiskap er weer op gezet heb. In
het donker loop ik de vaargeul aan. Ik vaar tussen de geankerde schepen
door die stilliggen op zee alsof er niets aan de hand is. Het waait
ondertussen een goede zes, en het regent nog steeds keihard. Ik maak wat
noodles en een liter koffie om wakker te blijven. Ik vaar tussen de
breekwaters door en haal opgelucht adem… Iets te vroeg want in de 10
mijl lange binnenhaven is het een compleet gekkenhuis. Nu waait het
minstens zuid zeven. De golven persen zich naar binnen terwijl het water
blijkbaar ook naar buiten stroomt. Brekende toppen in de haven en
stroomversnellingen, zoveel roerdruk dat ik de helmstok niet los kan
laten. De boeien zijn bijna niet te zien en even op de kaart kijken is
er ook niet bij. Het is nu koud. Ondertussen vaar ik op de motor. In de
luwte van een tanker check ik even mijn kaart voor een koersbepaling.
Dan stopt de motor ermee. Gelukkig krijg ik hem weer aan de praat. De
dieptemeter geeft minder water aan dan ik zou moeten hebben. Ik draai de
boot om en plot opnieuw. Nu gaat het lukken, sleepboten schijnen hun
lichten op mij, waarschijnlijk roepen ze me ook op, maar ik hoor de vhf
niet boven de motor. Als er wat vissersboten langskomen vaar ik er
achteraan. Ik vind de jachthaven en parkeer in een box. Ga gelijk op
zoek naar de douche al is het middernacht. Alles in de boot is nat, maar
dat is van latere zorg. Ik kruip in mijn slaapzak en val in een diepe
slaap.
8 juli
Uitslapen, alles drogen, ik loop het stadje in maar het
is Zondag en compleet uitgestorven. Maak kennis met mijn Argentijnse
buren. Ze zijn bezig met een delivery. Ze kunnen me in ieder geval een
hoop vertellen over Beunos Aires. Krijg zelfs wat kaarten. Hoop mensen
kloppen op de boot voor een praatje.
9 juli
Vandaag ga ik verhuizen naar de steiger van het
oceanografisch museum. Hier kan je namelijk gratis liggen. Ik hoorde dat
er nog een Nederlandse en Engelse boot lagen. Eerst even kijken. Het
blijkt de Pacific Blue te zijn. Die had ik nog niet verwacht. Later
verplaats ik de boot, het kost me een half uur om de motor aan te
slingeren. Ik val bijna flauw van de inspanning. 's avonds eet ik aan
boord van de grote Koopmans. Het is net een huis. Met alle comfort
vandien. Douche, tafel, kachels alles. Ze hebben zelfs een wasmachine!!
Peter en Paula, kunnen behalve lekker koken ook lekker kletsen. Het
wordt een gezellige avond.
10 juli
Ik sta vroeg op en ga naar het cafe van Daniel, een man
die ik op de steiger tegenkwam en die me had uitgenodigd. Eigenlijk is
het een koffie en gebakswinkel. Het wordt gezellig, ik drink de hele dag
cappucino en koffie in alle mogelijke variaties. Ik ontmoet heel veel
stamgasten, de meeste zijn professor aan de universiteit. Ook neemt
Daniel me mee naar een vriend, die vertaalwerk doet. Daniel spreekt geen
woord Engels en het is moeilijk communiceren. De vriend heet Goofy. Hij
vertelt me alles over de stad en omgeving. Hij heeft een Jazz-radioprogramma
en haalt allemaal buitenlandse artiesten hierheen. Ik help hem met het
corrigeren van een vertaald medisch document. We lunchen in het cafe
Estacion met Daniel.
Daarna ga ik op schoenenjacht. Het is hier koud! Afgelopen nacht was het
twee graden Celsius en in Beunos Aires sneeuwt het voor het eerst sinds
89 jaar ofzo. Aangezien ik alleen nog maar zeillaarzen en slippers heb,
moet ik een paar schoenen scoren. Dat valt niet mee, de meeste winkels
hebben niet groter dan maat 43. Alle betaalbare schoenen zijn van zeer
slechte kwaliteit. De hele middag zoek ik tot ik bij een dure merkwinkel
terecht kom, waar ze wat oude modellen in grote maten in de aanbieding
hebben. Voor de helft van de normale prijs en toen nog eens tien procent
eraf koop ik een paar Timberlands. Weliswaar iets te groot, maar ik doe
gewoon dikke sokken aan. In de winkel zijn ze niet blij met me, gezien
de gezichten. Waarschijnlijk hebben ze niets aan me verdiend. Op de
terugweg koop ik twee goudvissen voor de lege vissenkom in het cafe. 's
Avonds eet ik weer bij de buren. De Engelsman Mike is er ook. Hij is
hier al drie maanden vanwege een vriendin die een Pousada (hotelletje)
heeft.
11 juli
Chilldag. Ik doe wat werk aan boot en klets met Mike.
Het weer wil nog steeds niet meewerken, ik zit echt gevangen hier in
Brazilië. De Pacific Blue ziet een gaatje en besluit morgen naar Uruguay
te gaan. Helaas kan ik niet mijn motor inzetten om de 200 mijl te
overbruggen dus is die veertig knoop wind er dan eerder dan ik. Weer eet
ik bij de buren, blijkbaar hebben ze medelijden met me. Niet nodig, maar
een goede maaltijd is nooit weg. Drie dagen achter elkaar Bourgondisch
smullen, straks word ik nog dik.
12 juli
Koud vannacht, niet normaal. Ik zet de kachel 's avonds
uit om brandstof te besparen. Ik word wakker als ik Peter hoor praten.
Spring het bed uit, maar te laat om een lijntje los te gooien, niet dat
dat nodig is. Zwaai ze uit "tot in Uruguay!". Paula zei dat er
vanochtend ijs op het dek lag, dat verklaard de kou. Ik ga de stad in.
Op zoek naar een elektrische kachel, maar die zijn hier te duur. Stop
nog even bij Estacion cafe. Ik ontmoet hier een vent, die een hele goede
dieselmonteur kent, niet duur. Voor ik het weet heeft ie hem aan de
telefoon, nou alleen kijken dan. Morgenochtend komt ie langs. Ik ga
terug naar de boot en doe mijn was. Vanwege de kou verwam ik nu eerst
het water. Drogen is het grootste probleem. Paula heeft me - onder
andere - vier kilo couscous gegeven. Ik weet dus wat ik de komende tijd
eet. Ik bedenk dat ik die monteur niet nodig heb, want wat kan hij
beginnen? Ik besluit naar Daniel te gaan voor het nummer van die man.
Daniel is er echter niet.
13 juli
Om negen uur is de monteur er, een kort oud mannetje
genaamd Gilberto. Hij controleert de motor. Hij probeert hem een half
uur lang aan te slingeren: zonder succes. Hij is buiten adem en ik
slinger de moter aan. We laten hem een tijd lopen. Mijn achterste zuiger
doet het niet meer, alleen de voorste. Oke. Toen was hij klaar: hier kan
hij niets aan doen. Vijftien Euro rijker en een boot vol met zijn
vingerafdrukken achterlatend, is hij na een uur weer weg. Niets
gerepareerd, ik weet alleen dat de achterste zuiger kaduk is. De
startproblemen schrijft hij toe aan de kou. Waarom hij dan uitvalt na
een een uur lopen, weet hij ook niet. Word ik weer eens geflest waar ik
bij sta, maar goed, ik heb wel te doen met de man: hij draagt slippers
in de winter, zijn voeten zijn helemaal kapot, armoede straalt van hem
af. Na zelf drie dagen hartelijke liefdadigheid te hebben genoten, is
het mijn beurt om naastenliefde te tonen. Later regent het en besluit ik
om maar eens wat te tikken.
14 Juli
Vanmiddag zou ik met Daniel naar het stadje Cassino gaan
om wat te eten. Voor ik weg ga, wordt ik gevraagd of ik langs Lauro (de
baas van het museum) wil komen. Goed. Ga dus even langs. Hij is een
enorme lunch aan het bereiden. Ruikt heerlijk, of ik mee wil eten? Uhhm,
shit heb al een lunch afspraak. Sorry. Geeft niet volgende keer beter.
Nou die lunchafspraak bleek een communicatie foutje: hij bedoelde
vanavond en dat ik middags langs kon komen voor de gezelligheid. Ohhh,
fantastische lunch gemist. Mike wil wel naar de motor kijken: hij is
scheepsmonteur. Twintig jaar bij de marine en daarna bij de British
Antarctic Survey. Afijn mijn motor start nu helemaal niet meer! Daniel
komt trouwens niet opdagen.
15 Juli
Zou vandaag misschien gaan zeilen met Goofy, maar hij is niet bij de boot. Mike heeft me uitgenodigd voor een BBQ. We vertrekken vroeg. Zijn Braziliaanse vriendin Clarissa heeft een Pousada (hotelletje) met de naam "Blumengarten" overgenomen van een oude Duitser. Overal in zuid-Brazilië kom je Duitse namen tegen. Er is inderdaad een grote tuin, maar de bloemen wachten op de lente. De receptioniste heeft enorme baardgroei. "Wat zielig voor dat meisje", denk ik. Tot Mike me later uitlegt dat de receptioniste een travestiet is. Bij het zwembad gooien we een paar kilo vlees op de BBQ en eten we ons buikie vol. Clarissa is als een wervelstorm, haar aanwezigheid blijft nooit onopgemerkt, wat een energie, fantastisch mens.
16 Juli
Vannacht in mijn eigen bungalow/hotelkamertje geslapen. De verwarming had afstandsbediening! Terug naar de boot.
17 & 18 Juli
De twee Argentijnse boten die hier lagen zijn vertrokken. Ook zij vertrekken met weinig wind op de motor. Ik kijk een berg films, gekopieerd van Mike.
19 & 20 Juli
Clarissa biedt aan om mijn kleding te wassen. "Weet je dat zeker? het is namelijk heel veel en het stinkt". Ze staat erop. Nou goed dan. Ik laad twee tassen vol meurende was achterin haar autootje. Wat ik verder deed deze twee dagen weet ik niet meer!
21 Juli
We beginnen met de motor. Ik krijg mijn was terug. De
laatste wasmachine was in Engeland, sindsdien heb ik met de hand
gewassen. Dat werkt, maar nooit ruikt het zo lekker als echte was. Ik
snuif aan ieder kledingstuk voor ik het opberg en ik word hartstikke
high. We eten garnalen op Mike zijn boot en gaan naar jazz concert. Het
is heel mooi, maar ook heel warm. Onderuitgezakt in de dikke stoel lukt
het mij niet mijn ogen open te houden.
22 - 25 Juli
Werken aan de motor. Drie keer hele blok uit elkaar. We laten de verstuivers testen, die zijn helaas goed, was het maar zo simpel. Maken alles schoon. Checken alles en komen tot de conclusie dat er mechanisch niets mis is met de motor! Waarom die fucker dan niet wil starten? Na drie dagen krijgen we hem na twee uur slingeren eindelijk gestart en hij loopt als nooit tevoren. Beide cilinders doen het weer, de rook is ook weg. Helemaal happy, we vervangen de olie, maar als ik ook het oliefilter wil vervangen, sla ik per ongeluk het glaasje van de waterscheider kapot. Gelukkig is dat te bestellen en niet te duur. Een grote Franse boot arriveert. Ze kennen Mike. Probeer de motor weer te starten, met de hand want de startmotor doet niets anders dan vonken! Maar weer lukt het niet. We krijgen de motor simpelweg niet meer door de compressie getrokken. Ik ben boos, na zoveel werk doet ie het nog niet. Ik slinger nog een keer, nu schiet de slinger los en ik ram mezelf midden in het gezicht, gevolg: een diepe snee boven op mijn grote neus. Wat een pech. Ik begin nu een beetje gedeprimeerd te worden, want wat er ook mis is het is klein en dus waarschijnlijk te verhelpen, maar we kunnen het gewoon niet vinden.
26 Juli
Ik help Claude (de Fransman) zijn boot verhalen. Het ding is zo groot dat je niet eens merkt dat je vaart. Schoonmaken: mijn hele boot zit onder de olie, vet en brandstof. Ik besluit er een punt achter te zetten. Ik ben die motor zat. In Beunos Aires koop ik een buitenboord. Lauro komt langs en maakt zich zorgen. Hij biedt mij hulp aan, maar ik bedank hem vriendelijk. Ook Claude wil helpen. Nee, klaar geen vieze handen meer! Scheren en douchen. In een keer ben ik weer helemaal vrolijk. Met Mike, Claude en Sylvie (de Uruguayaanse vrouw van Claude) naar Cassino. Eerst op de Pousada wat drinken bij de openhaard en dan naar een restaurant. Sylvie moet de nachtbus nemen naar Porto Alegre voor wat werk. We droppen ze bij het busstation, maar de laatste bus naar Rio Grande hebben we gemist, dan maar met een taxi. Met Mike en Clarissa naar een club. Hier is het heel druk, in Cassino wonen voornamelijk studenten en dit is een van de weinige plekken om uit te gaan. Gelukkig spreken de studenten Engels en ik kan eindelijk weer eens gesprekken voeren met leeftijdgenoten. "Waar kom je vandaan?" Nederland! "Ohh, ik wil naar Nederland." Waarom? "Ik wil graag meedoen aan de Cannabiscup." Ahhh! Volgende: "Hey, Hollander heb je wat te roken?" Vanaf nu kom ik uit België! Ik ontmoet een meisje dat Oceanografie studeert en dus het museum kent. Daar heeft ze het zeilen ontdekt en ze is er nu helemaal enthousiast over. Ze neemt sinds kort zeilles. Ik nodig haar uit om zondag mee te zeilen naar Uruguay. Dat wil ze wel. We kletsen door tot we worden verzocht te vertrekken. Het is half vier en de hele club was leeg, ik had het niets eens in de gaten. We wisselen nummers uit en ik ga naar de Pousada.
27 Juli
Ik slaap maar 2,5 uur in mijn bungalow en ben vervolgens
niet moe meer. Mike slaapt nog, ik neem wat koffie en een boek van Kafka
uit de kast en begin te lezen. Om tien uur zijn Mike en Clarissa nog
steeds niet op, we zouden samen ontbijten, maar ik wil geen uren wachten.
Ik klop op de deur en zeg ze later bij de boot te zien. Uitgebreid
hotelontbijt en toen met de bus terug naar Rio Grande. Ik maak de bilge
schoon, daar drijft een olieramp. Ga het laatste weerbericht checken.
Shit! de beloofde window is helemaal niet goed: niet genoeg wind. Nou
daar gaat mijn zeildate, donderdag moet ze terug zijn voor college. Dat
gaat niet lukken. 's Avonds eten we bij Claude en Sylvie. Ik help Claude
garnalen pellen, hij is al vijf kwartier bezig!
28 Juli
Nathalia, heeft me uitgenodigd voor BBQ, het werd erg gezellig, tot 4 uur s'nachts steaks eten met een groep Braziliaanse studenten. Het was echter superkoud, de huizen hier zijn niet geïsoleerd en hebben geen verwarming, dus zit iedereen met drie dikke truien, sjaal, muts en handschoenen binnen koud bier te drinken.
29 Juli
Ga vroeg terug naar de boot, moet nog een hoop doen. Wil
morgen vertrekken. Eenmaal terug bij de boot nodigt Lauro me uit voor de
lunch. Oke dan. Geef mijn laatste geld uit aan boodschappen. Loop door
de supermarkt. Bij ieder product dat ik in mijn wagentje gooi, tel ik de
prijs op bij het voorgaande, ik rond af naar boven. Eenmaal bij de kassa
blijkt maar weer eens dat ik niet kan tellen, ik houd nog twintig real
over. Even terug is er niet bij, ga niet weer vijftien minuten in de rij
staan. Wat te doen met twintig pinda's? Op de megasupermarkt na, zijn
alle winkels dicht: het is zondag. Gelukkig biedt het tankstation
uitkomst. Ik verwen mezelf met M&M's, koekjes, cola en een pot Nutella.
Mike vertelt me dat mijn window erg kort is. Ik weet dat, maar wil toch
graag gaan. We bestuderen samen nog een keer het weer, lichte
noordelijke wind, dat word twee dagen met de hand spinnakeren! Ik
twijfel, sinds vanochtend voel ik me al niet super: keelpijn. Ik besluit
het te laten afhangen van hoe ik me morgen voel.
30 Juli
Nou ik voel me dus klote en besluit maar te blijven. Claude en Sylvie vertrekken wel, ze geven mij hun adres in Beunos Aires en we spreken af elkaar daar snel te zien. Ik ga nogmaals opzoek naar elektrische verwarming, zonder succes. Voor Sylvie kopieer ik een boek van Mike vol met vulgair Engels taalgebruik, vind ze fantastisch. Mike leent me zijn kacheltje.
31 Juli - 3 Augustus
Ben nu dus echt ziek: griep, verkoudheid en cholera, weet ik veel wat. Besluit een berg sinaasappels te kopen. Verder lig ik vier dagen op bed en lees een aantal boeken waaronder "Down Under" van Bill Bryson, erg leuk. Clarissa komt me wat medicijnen brengen.
4 Augustus
Vandaag weer beter en Nathalia nodigt me uit voor feestje in Cassino. Gelukkig is het deze keer minder koud, wel gezellig. Naarmate de avond vordert en men meer bier genuttigd heeft, spreken steeds meer mensen opeens Engels.
5 Augustus
Tja...
6 Augustus
We besluiten de motor nog een kans te geven, mede dankzij de vele e-mails van voornamelijk onbekenden die mij allemaal tips toesturen. Bedankt mensen!! Met behulp van gasbrander krijgen we hem gestart, dat is in ieder geval wat.
7 Augustus
We monteren een flexibele semi-aluminium pijp aan de luchttoevoer en voeren die naar voren. Nu kan ik de motor in mijn eentje voorverwarmen en aanslingeren! Net voor zonsondergang komt er een boot binnen die ik meteen herken als de Giebateau. De derde Hollandse boot die naar Patagonia gaat. Samen met de Pacific Blue volgen we dezelfde route en we komen elkaar dus nu en dan tegen. Op een vluchtig gesprek vanuit een dinghy na, hadden we elkaar nog niet gesproken. Aan boord van hun (Paul en Caroline) Beneteau 40.7, delen we ervaringen en verwachtingen.
8 Augustus
Probeer de motor alleen te starten, ik zet de vlam in de
pijp en de focking pijp vliegt in de hens!!
Paniiiieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeekk!
Gelukkig lukt het de vlammen te doven. Ik probeer het nog een keer met
een klein vlammetje en de motor start! Van Paul krijg ik programmaatje
om weerfaxen te ontvangen via de SSB. Mijn eerdere pogingen met mijn
wereldontvanger liepen op niets uit, maar het is de moeite waard om
nogmaals te proberen. Ik koop een kabeltje dat mijn computer met mijn
radiootje verbindt en zet het op om te testen.
9 Augustus
De test met de weerfax is mislukt. Lees een boek.
10 Augustus
Uhmm, lezen geloof ik? En klets de halve middag met Paul over boten en tuigage. s'Avonds ga ik naar Cassino, weer de hele avond bier drinken met studenten. Ik merk dat het een lange nacht gaat worden. Ik besluit de laatste bus maar terug te nemen. Wil namelijk goed uitgeslapen vertrekken.
11 Augustus
Morgen vertrek ik naar Piriapolis in Uruguay. Giebateau vertrekt dan ook die kant op en ik ga proberen hem bij te houden (grapje). Geef weer mijn laatste Braziliaans geld uit.
12 Augustus
Opstaan met eerste licht. Ik kleed me om en maak de boot
klaar. Lauro komt nog afscheid nemen (zondagochtend zeven uur) en heeft
cadeautjes bij zich. Ik krijg o.a. een groot handvervaardigde mes om
straks in Argentinië koeien aan stukken te snijden. De motor start in
een keer na voorverwarmen! Een record en een goed omen. Ik besluit de
motor maar even goed te laten lopen en motor zonder storingen tot de
haven ingang. Met de stroom mee loop ik 9 a 10 knoop. Dat schiet op. Dan
hijs ik de zeilen, er staat een lekker ONO windje en dus knal ik
ervandoor. Heb nog even contact met de Giebateau voordat ze over de
horizon verdwijnen. s'Middags neemt de wind af en hijs ik de gennaker.
13 Augustus
De eerste 24 uur 140 mijl afgelegd, mooi. Nu echter neemt de wind af en uiteindelijk moet ik de zeilen strijken. Ik heb vannacht veel te laat gegijpt en haat me nu voor die ongelooflijke stomme tactische fout, kost me zeker 20 mijl. Maar we liepen zo lekker, tussen de zeven en acht knoop non-stop! Vandaag dus weinig wind en erg koud. Ik vermaak me met de Pinguïns en de Albatrossen die ik nu continue om me heen heb. Dit betekent dat ik nu eindelijk echt Zuid ben en dat maakt me blij. De vogels hebben weinig interesse in mij, dat maakt me verdrietig. Ik praat dus maar weer tegen mezelf.
14 Augustus
De tweede 24 uur 70 mijl afgelegd, de focking helft! Om
0900 passeer ik La Paloma (de eerste haven van Uruguay) op twaalf mijl
afstand, maar ik zie geen land. Ik vaar door richting Piriapolis. In de
middag begin ik me zorgen te maken, de barometer daalt, negen millibar
in nog geen twee uur, Vanaf het land blaast een zeer warme wind, het is
nu tien graden warmer dan gisteren! Een paar dagen Noordelijke wind
gehad en ik vrees een Pampero (lokale Zuidelijke freakwind). Mijn VHF is
opeens defect (allebei!) dus kan ik geen weerbericht opvragen. Uruguay
zou dan opeens lagerwal worden. Ik begin mijn stormvoorbereiding en hijs
me in mijn droogpak. Ik besluit Punta del Este aan te lopen, 15 mijl
voor Piriapolis. Eind van de middag ben ik er. Als ik tussen de boten
motor, begeeft de trekkabel van de motor het en ben ik opeens stuurloos.
Snel denken, zeil hijsen? Nee anker. Ik pleur mijn Delta overboord. De
ankerlijn laat ik vieren tot ik bij een boei ben en knoop me hieraan
vast, anker ophalen en slapen.
15 Augustus
Nou de wind draaide vannacht inderdaad 180 graden maar geen storm dus. Wel heel veel regen. En ik blijf voorlopig even binnen. In de middag blaas ik de kajak op en peddel richting haven. Schrik me rot als er opeens een zeeleeuw naast me opduikt. "Oh hallo". Kustwacht, douane, immigratie, havenkantoor. Iedereen is enorm vriendelijk en behulpzaam. Neem een douche, hhhmmmmmmmm.
16 Augustus
Fix de motor, niet de trekkabel maar de
trekstangverbinding was losgeschoten, door het trillen van de motor was
het moertje losgedraaid. Lullig probleempje, maar wel gevaarlijk zo net
in de haven. De motor lekt nog steeds olie en alles zit weer onder,
gadverdamme.
Ga op ontdekking door het stadje. Het is de meest luxe badplaats van
Uruguay en omstreken, uiteraard kompleet uitgestorven in de winter.
Honderden hotels en appartementcomplexen staan nu leeg. Het is wel heel
mooi. Vooral de haven, erg klassiek, tientallen zeeleeuwen spelen tussen
de boten, vissers staan op de kade vis te verkopen, families wandelen
over de pier. Op een steiger word een film geschoten, mannen vangen
vanaf een speedboot een drie meter grote plastic haai, de acteurs zijn
erg slecht dus zal het wel een soap zijn.
Uruguay is echt leuk! Mensen lijken er gelukkig, althans ze lachen.
17 Augustus
Wegwezen, immigratie had ik gisteren al gedaan, nu de
rest nog. Douane en havenkantoor niets aan de hand. Kustwacht, er word
moeilijk gedaan. Wat is er? 'We kunnen je crewlist niet vinden'. Ohh
maar die heb ik ook niet. 'Maar die MOET je hebben!' Maar ik heb geen
crew! 'Hoe bedoel je?' Ik vaar alleen. 'Ohh' Volgende bijna probleem, ik
moet me melden zodra ik vertrek. Ik zeg dat mijn VHF het niet doet. 'Dan
mag je niet uitvaren, eerst laten repareren!' Had ik mijn bek maar
gehouden. Gelukkig weet ik ze om te lullen met het feit dat mijn
handheld het wel doet. Peddel terug. Ik start de motor, ruim op. Zet de
motor uit, hij moet alleen warm zijn om straks in Piriapolis makkelijk
te starten. En roep ze op. Doe ik ook niet meer, mijn file had de
controle kamer blijkbaar nog niet bereikt, en ik moet al mijn gegevens
nogmaals doorgeven! Rebellion:
Romeo-Echo-Bravo-Echo-Lima-Lima-India-Oscar-November over. Tien minuten
later. 'Oke, Rebellion safe navigation, report on arrival over'. Ik vaar
met ruim windje naar Piriapolis, zet mijn mp3 op en zing de hele weg. Ik
ben in zeer goede stemming. Als ik de haven binnenvaar, verandert mijn
happy mood. Wat een lelijke haven zeg, de boot moet je achter aan een
paar boeien vastknopen en met de neus aan de pier. Mijn lijnen blijken
tot tweemaal tekort en ik moet mijn honderd meter PP lijnen weer
opgraven. Het beslag is van olietankerformaat en dat is wel goed op zich,
alleen voel ik me heel klein. Ik ga op verkenning uit en kom terecht bij
het Zweedse jacht Cabo dos Hornos met gepensioneerde zeeman Lennert. Hij
is er al een tijdje, net terug uit Patagonia waar hij een hoop shit over
zich heen heeft gehad. Het stuurwiel is nog verbogen omdat een grote
golf hem erboven op gooide. Hij stopt met varen, hij vaart al sinds zijn
15de en nu is hij overal geweest. Kaap Hoorn ronden was zijn laatste
wens, nu blijft hij de rest van zijn leven hier in de havens van Rio de
la Plata. We drinken bier en whisky en gaan eten in zijn favoriete
restaurant. "Ja Paul de bediening is zo vriendelijk, deze vrouw lacht
altijd!" Na afloop begrijp ik waarom, hij geeft 150 procent fooi!!
[Top]
18 Augustus
De wasserette blijkt hier heel goedkoop te zijn. En inderdaad, een rugzak vol met stinkende dampende was, is drie uur later, perfect schoon, droog en netjes gevouwen. De kosten? VIER EURO!!!!!!! Waar leven die mensen van? Ik kan de wasvrouw wel zoenen. Dit kost me normaal twee volle dagen bloed zweet en tranen met de handwas. Ik ga boodschappen doen en leen de kachel van de Pacific Blue, ze zijn nu in Nederland dus ze hebben hem niet nodig. De Giebateau was trouwens ook al weg, naar Beunos Aires nu er nog wind is, de voorspelling zijn niet best voor mij.
19 Augustus
Chilldag, water tanken, leen de slang van mijn Zwitserse buren, niet erg vriendelijk. Aan de andere kant ligt een Franse boot met twee wel vriendelijke mannen. Ik wandel, door het stadje, maar er is weinig interessants te zien. Ik was mijn twee wollen truien met de hand (durfde ik niet naar de wasserette te brengen), eet mijn buikje rond. Eindelijk is er weer echte yoghurt te koop! Dat is ook al weer tien maanden geleden!
20 Augustus
Vandaag naar de kapper. De eerste kapsalon is vol, de tweede ziet er ongezellig uit, de derde is gesloten en de vierde knipt alleen vrouwen. Wat maakt dat nou uit? Haar is haar en schaar is schaar, ach laat ook maar! Eerst even internetten. Het cybercafe zit vol met schreeuwende kinderen - zoals altijd in Zuid Amerika - die al hun zakgeld uitgeven om elkaar virtueel te kunnen doodschieten. Wat een nutteloze tijdbesteding. Nummer drie is weer open, maar het is een mannelijke kapper. Nou heb ik niets tegen homo's, maar ze moeten me niet aanraken. Mogelijk incorrect vooroordeel, maar ik ga het hem niet vragen. Terug naar eerste. Nog steeds vol, toch maar even vragen, geen probleem. Nu blijkt dat zes van de acht vrouwen in de kapsalon niet wachten op hun beurt, maar er werken! Word gelijk geknipt, kosten voor drie kwartier naar mooie billen kijken (strakke broeken zijn hier mode) 2 € 70 cent! Ik denk dat ik vaker naar de kapper ga, alleen moet ik het de volgende keer niet zo kort laten knippen.
21 Augustus
Mike en Clarissa komen langs. Ze houden een korte
vakantie voordat Mike naar de VS vliegt voor werk. We gaan uit eten en
spelen pool tot diep in de nacht.
22 Augustus
Ga naar wifi cafe oa.a om mijn antivirus te updaten. Ik
sleep mijn computer de halve stad door, kom ik daar, openingstijden:
iedere dag van 16:00 tot 19:00, jesus wat een tijden. Afijn het is nu
13:00 en de wifi is gecodeerd. Ik terug om 16:00, sleep weer mijn
computer de halve stad door. Wachten en wachten … 10 minuten … half uur,
het is tenslotte Zuid Amerika en geduld is hier een vereiste. Wat blijkt?
's woensdags gesloten, dat staat op de deur van de winkel naast het cafe
(van zelfde eigenaar). Op de deur van het cafe zelf staat echter" iedere
dag geopend. Boos terug naar de boot.
23 AugustusVandaag wil ik vertrekken. Ik betaal de haven en maak de boot klaar. Net op het moment dat ik wil vertrekken, drijft er een dikke mistbank binnen. Heb ik weer! Ik wil echt vertrekken, maar ik weet hoeveel kleine vissersbootjes er voor de kust dobberen. Besluit te wachten, mist blijft echter hangen en ik haal wat junkfood en kijk twee films. 24 AugustusVertrek laat omdat ik anders in de nacht in Beunos Aires aankom. De motor wil weer niet starten. Wegzeilen is lastig, lig aan lagerwal tussen twee andere boten, half uur vloeken en tieren, ontvel mijn knokkels aan mijn rechterhand en zweer de motor weg te doen. Uiteindelijk slaat hij aan. Zwaai mijn Franse buren vaarwel. Motor de havenmond uit en hijs de Genua. Passeer de shippinglane bij Montevideo tegen zonsondergang. Het is koud, maar het zeilen is fantastisch, zo blij weer wind te hebben gevonden. |
|
25 AugustusWe varen nog steeds lekker door, we gaan eigenlijk veel te snel, ik had niet gerekend op bijna zes knoop gemiddeld. Rio de la Plata is wel een navigatienachtmerrie: ondiep modderig water, wrakken, banken, boeien met kapotte verlichting, veel onverwachte mist en af en toe een lekker stormpje dat dit water verandert in een heksenketel. Met een oude kaart varen maakt het allemaal nog spannender. Inderdaad ga ik veel te snel en ga in het donker aankomen. Daar heb ik geen zin in en ik besluit te gaan bijliggen. Het waait nu zes Bft en er zijn van die vervelende korte golfjes, toch slaap ik prima. 26 AugustusOm 03:30 gaat het zeil weer omhoog en ik begin aan mijn aanloop van San Isidro. Het water is nu gemiddeld twee meter diep (LLW), niet relaxed, bovendien regent het keihard en non stop. Bij eerste licht arriveer ik bij de eerste boeien, de kaart geeft 0.3 meter aan maar ik heb waypoints die mij erdoorheen moeten loodsen. De motor wil weer niet starten en de pijp vliegt weer in lichterlaaie. Ik trek hem los en gooi hem in de rivier. Toch lukt het na een half uur slingeren de motor weer aan de praat te krijgen. Ik volg mijn waypoints, maar loop toch vast, gelukig is de bodem zacht en met motorgeweld ploeg ik mij langzaam weer terug. Uiteindelijk ben ik binnen. Het regent nog steeds keihard, parkeer mijn boot, en ga mij melden bij het kantoor van Club Nautico San Isidro. Krijg een plek toegewezen en ga na een douche eerst een paar uur slapen. Dan meld ik mij bij de kustwacht, het stortregent nog steeds. |
|
27 AugustusGisteren was het zondag en kon ik niet inklaren. Vandaag neem ik een treintje naar Tigris, dit is een suburb net als San Isidro (en San Fernando), die ten noordwesten van de stad liggen. Hier vind men de meeste jachthavens en dus boten. Het grenst aan een gebied dat De Delta word genoemd en dat een groot en mooi natuurgebied is. Inklaren bij immigratie, dan naar de douane, duurt heel lang. Als ik vragen begin te stellen over hoelang mijn boot hier mag blijven, krijg ik vage antwoorden en worden ze wantrouwend ofzo. Gevolg: ik krijg een lift terug naar de boot met een douane beambte die de boot wil zien. Prima scheelt weer drie kwartier lopen en een treinkaartje. In de middag ga ik bij Enrique langs die ik heb ontmoet in Rio Grande, ik bewonder zijn budgetcreatie oceaan racer, zie zijn site: www.vitodumas.com.ar Hij maakt mij wegwijs in de botenscène in San Isidro. 28 AugustusVandaag op ontdekkingstocht. San Isidro aan het water is prachtig: enorme villa's, dure auto's, privéscholen en overal bewaking, camera's en politie. Hier woont de elite, hier is het veilig. Hoe verder je van het water wegloopt, hoe armoediger het wordt. Eenmaal het spoor over en je bent opeens in een andere wereld. Ik ga Claude opzoeken die zijn 54voeter in een andere marina heeft geparkeerd. Hij heeft Sylvie van boord geknikkerd na een relatie van vier jaar. Ze was vreemd gegaan en dat accepteert hij niet. |
|
29 AugustusMet Claude ga ik vandaag wat havens langs. Ik ben op zoek naar een plek om de boot op het droge te zetten. We vinden de meest geschikte locatie, waar alle andere buitenlandse armoedzaaiers hun boot opknappen. Er is echter een probleem, je mag hier niet aan boord wonen als de boot op het droge is. Blijkbaar een wet want in alle havens is het hetzelfde. Waar moet ik dan in hemelsnaam slapen? Blijkbaar ben ik de enige die zich daar druk om maakt want iedereen zegt dat dat probleem zich vanzelf wel oplost. Op het moment is er een Fransman, Patrick, die zijn hele boot verbouwt. Hij slaapt op verschillende locaties. Hij zegt dat ik wel bij hem aan boord kan pitten tot ik iets beters vind. Hij gaat er over twee weken weer in. In de middag ga ik langs diverse winkels om een indicatie van de prijzen te krijgen. De zeilmaker van Hood sails zegt mij trots dat hij heel veel met Maxima's vader heeft gezeild. Als ik vertel dat Jorge Zorreguita niet bepaald populair is onder Hollanders snapt ie daar niets van: hij was tenslotte minister van cultuur en gooide toch geen studenten uit helikopters! s'Avonds ga ik uit eten met Patrick en de loodsbaas Oscar. Bij een chinees restaurant kan je je voor vier euro helemaal vol stoppen aan een uitgebreid buffet. |
|
30 AugustusVandaag weer op verkenning langs havens, s'Avonds ga ik eten bij Santiago en Valeria die ik op Ilha Grande had ontmoet. Ze gaan morgenochtend echter op skivakantie en moeten nog pakken. Het wordt dus geen late avond, doen we binnenkort nog een keer over. 31 AugustusBen het lopen echt helemaal zat en koop een fiets. Verder een simkaart voor mijn gsm, en fiets de hele dag rond op zoek naar gereedschap, geen succes alleen enorme zadelpijn. |
|
01 September
Claude heeft behoefte aan cultuur en vrouwen en besluit
de boot te verplaatsen naar het centrum van Beunos Aires. Samen met nog
een vriend help ik hem omvaren, we varen meer dan 15 mijl om via de
delta omdat het water erg laag is vandaag. Helaas is er weinig wind en
dan zeilt een Amel niet. Ik vraag me eerlijk af of dat ding überhaupt
kan zeilen. Er komt een dikke deken mist aan en we varen de hele dag met
de neus op de radar naar de stad. Hier ga ik met Claude en vrienden
(Belgische vrouw die Rembrands restaureert en een Italiaans echtpaar)
naar een concert (Barok) dat helaas geen plaats meer heeft. Dan maar
champagne drinken op de Toustem en pasta eten in een restaurant dat zo
populair is dat je een half uur buiten in de rij moet staan om binnen te
komen. Rennend haal ik nog net de laatste trein van kwart over een naar
San Isidro.
Het dagboek van Paul door Peter
Ongeveer 5 september 2007
Daar spreken we af. Beiden nieuw in de buurt dus gaan we de stad
verkennen. Al snel blijkt deze nogal mooi te zijn. Met veel gebouwen uit
het einde van de 19-de eeuw doet het Europees en welvarend aan. Prettig
om te zien. Een overblijfsel van de enorme economische bloeiperiode in
die tijd. In het centrum ligt ook het paleis. Roze varken wordt het
genoemd. Om de roze kleur van het gebouw en de zwijnen die erbinnen
lopen. Voor de deur is een demonstratie. Hooguit 50 personen op de
straat demonstrerend tegen honger. Perfecte gelegenheid om mooie foto's
te maken van zich kapot vervelende ME. Kort daarop lopen we uren door de
stad te dolen en beseffen dat we meer info nodig hebben om iets te
kunnen begrijpen van deze stad en dit land. Op een terras lessen we de
dorst en smeden plannen.
De dagen erop vliegen voorbij. We gaan vaak naar de stad, maar om
eindelijk dat museum in te duiken is steeds geen tijd voor. Zo worden we
uitgenodigd om te lunchen met een bevriende zakenman en zijn partners.
Het zijn erg aardige mensen, ondanks hun nette pakken met stropdas. Ze
blijken ook van eten te houden, een geweldig stuk vlees en vis voor mij
smaakt goed. Wijn wordt bijgevuld zodra het glas half vol is. Het
Spaanse woord voor gek, loco, wordt wel 5 keer aan Paul toegedicht. Met
een vlaag van bewondering. Na heel veel 'one for the roads' nemen
afscheid. We blijken van 2 tot 6 pm geluncht te hebben. Het leven is
goed!
De volgende dag opnieuw een lunchafspraak, vandaag met een zeilvriend.
Hij nodigt ons uit voor een gratis concert in de stad. De 'bank van de
Argentijnse natie' is van binnen compleet bekleed met marmeren tegels.
Vanaf leren stoelen verwacht ik een klassiek concert, iets met een viool
en zo. De vier mannen op het toneel beginnen met zingen, a capela. Het
is zo mooi! Afgewisseld met piano stukjes. We zijn oprecht verrast.
Leuk is ook dat er bijna elke avond wel gratis concerten zijn te vinden.
Na een week concluderen we dat de tango dood is. We bezoeken tango shows
die gesloten blijken te zijn, zalen waar alleen de muzikanten aanwezig
zijn, de spontaan op straat tango-ende mensen zien we niet, het eerste
tango festival van San Isidro blijkt overal aangekondigd, maar nergens
te vinden. De plek aangegeven op de flyer is gesloten. Tango? Bestaat
niet! Een dag later gaan we uit. We ontmoeten locals, en ze beweren dat
de tango toch echt gedanst wordt. Paul, ik geloof het als je bij de
volgende ontmoeting een tango weet te dansen.
De laatste dagen is er veel regen. We struinen nog wat, op zoek naar een
pak en schoenen voor mij, gereedschap en materiaal voor Paul. Op de
allerlaatste dag zijn we ook het museum binnen gekomen. Alsnog.
Buenos Aires blijkt een hartstikke leuke stad te zijn. San Isidro, met
zijn jachthaven een klein paradijsje. De mensen zijn gereserveerd, maar
erg behulpzaam. Vrolijk op voorwaarde dat de zon schijnt. Een mooie plek
om nieuwe mensen te ontmoeten en een tijd te blijven hangen.
Veel goeds, Paul.
Peter.
vervolg okt - dec 2007
Laatst bijgewerkt op 15 augustus 2008.