|
LOGBOEK 2006:
Woensdag 9 augustus
"Officieel" afscheid van de familie. Plan is dit weekend
vertrekken. Eerste etappe richting Engeland. Nog een paar
klusjes en dan ga ik.
Helaas valt alles tegen en de regen valt onafgebroken. Alles
duurt langer dan verwacht, tegenvallers. Bijvoorbeeld: Om het
dek stroever te maken: verf met suiker aanbrengen.
Een goed idee, dat vonden alle bijen in Hellevoetsluis ook.
Dat moet dus anders, weer vertraging!
De hoes van mijn spinnaker is verdwenen. Blijkt bij mijn
achtergelaten rommel te liggen. Op zolder bij mijn zus. Ophalen
voor vertrek.
Dinsdag 22 augustus
Eindelijk weg, na veel uitstel en vertraging nu
toch vertrokken. In mijn zak een lijstje "onderweg te doen!!"
Gisteravond kwam Peter met zijn boot "Falga". Samen laden
we mijn boot vol, om 03.00 ga ik slapen. Om 06.00 weer op,
laatste spullen erin, afval weggooien en sleutels inleveren.
Afscheid nemen van de werf, mijn thuis van het afgelopen jaar.
De Falga, vaart mee tot de sluis. Jan komt me uitzwaaien
en nog wat fotos maken.
Ik kruis het slijkgat uit, veel wind staat er niet. De
voorspelde NW is W en krimpt. We laveren de nacht in. Mijn
laatste gadget, een AIS radar blijkt goud waard, THANX Jan. Ik
weet nog niet hoe ik waypoints in mijn nieuwe GPS zet.
Gebruikshandleiding biedt uitkomst. Eerste nacht geen slaap
genoten, ik besluit een dag te gaan slapen in Nieuwpoort. s'
Ochtends arriveer ik pas. Ik zeil tussen de pieren door. De
motor staat standby, maar blijkt niets aan te drijven. Wat the
F!*k. Alles aan de kant. Ditchkit, overlevingspak en jerrycans
vliegen de kajuit in. Een ruk aan het aandrijfgeval en de motor
doet het opeens. Goed, gelijk repareren, daar gaat mijn slaap!
Ik kan niets geks vinden, wel lekt mijn schroefas behoorlijk,
ook dat nog. Afijn. Koop een boot………….!
Wat een leuk land is België: hartje zomer staat er een
oliebollenkraam. Slaap de middag en ga uitgebreid douchen. Oef.
Morgen 5-6 Bft met heel veel regen en onweer. Leuk. Voorspelling
voor daarna: amper wind, veel regen. Snel naar het zuiden, hier
word ik niet vrolijk van.
DeFalga |
Nieuwpoort |
Donderdag 31 augustus
Zo beste mensen eindelijk in Falmouth! Na
vijf dagen en nachten kruisen, was ik wel toe aan een
douche en wat slaap. Sinds het vertrek uit Nederland zit
er een hoofdletter W in de wind. Al sinds het begin vaar
ik aan de wind!
De eerste dagen na Nieuwpoort te weinig wind. Bij
Duinkerken lag ik 8 uur te dobberen. Toen eindelijk de
wind opstak ben ik overgestoken. Noordelijker dan
gepland maar ja wel wind, dus even van profiteren. En
wat voor wind, met zonsondergang en keihard Neil Young
op raas ik naar Engeland met 7.5 knoop, zo is zeilen
eigenlijk best wel leuk. "Keep on rockin in the free
world!!"
[Top]
|
Vrijdag 1 september
Nu weet ik dat je de shippinglanes
loodrecht moet oversteken, toch kon ik het niet laten om
15 graden vals te spelen! Na al het getreuzel van
vanmiddag, moest ik gewoon wat inhalen. Mijn smoesjes
voor de kustwacht had ik al helemaal uitgewerkt. Ja ik
had teveel zeil op en dan loeft die boot enorm op en dat
kan die stuurautomaat niet aan! Reven in een
shippinglane? Dat lijkt me nogal onverantwoord! Ja en de
rest is toch echt stroom hoor, springtij!!
Afijn eenmaal aan de overkant wordt de wind zo zwak dat
ik met laveren en stroom tegen, stationair geparkeerd
ligt voor Folkestone. De hele nacht overstag gaan met 2
bft en de volgende ochtend nog steeds op dezelfde plek!
Maar goed, stilstaan is beter dan achteruitgang. Toen
was het dus opeens windstil en besluit dan maar in ieder
geval Dungeness te ronden op de motor (sukkel). Regent
knetterhard en zicht is niet veel. Hé hé eindelijk in
het Kanaal. Beetje wind, beetje geen wind. Komt er een
bootje met nogal officieel uitziende gasten op me
afvaren. Denk ohh snel het België vlaggetje voor het
Engelse vervangen. Daar ging het ze dus niet om maar ik
lig midden in een militair oefengebied en ze gaan zo
schieten! Nou als je maar niet raak schiet vind ik het
prima, hihi. Vonden ze minder leuk geloof ik. U moet weg!
Das lastig want er is geen wind en de motor is
oververhit, maar als je twintig minuten wacht dan zet de
stroom me net buiten het gebied en dan laat ik een anker
vallen. Vonden ze dus ook geen goed idee. Ze gaven me
dus een sleep. Vijf mijl naar het westen, mooi. Thank u,
bye bye.
|
|
|
Zaterdag en Zondag te weinig wind om lekker weg te komen.
Pas maandag gaat het blazen, de hele dag 6- met twee
uurtjes 7 Bft tussendoor, het valt me op hoe makkelijk
ik hiermee nog aan de wind zeil. Op de oceaan lukt het
met zeven niet meer omdat de golven dan te hoog worden.
Maar zolang deze niet boven de mast komen is het goed te
doen. Comfortabel is natuurlijk anders. Wat verkeer
betreft wordt het steeds rustiger, kan dus langer gaan
slapen, 20 i.p.v. 10 minuten. Met de AIS slaap ik ook
makkelijker, zet gewoon het alarm. Piep, de Queen Mary 2
komt op je af, wakker worden! Kijk naar buiten en
inderdaad daar komt dat drijvende vakantiepark op me af
varen. De weersvoorspelling klopt gelukkig niet zo met
de realiteit, verrassend!? Maar wel goed, anders had ik
nog meer regen gehad.
De hele dag groen water op dek heeft ook voordelen. Je
weet namelijk gelijk of de boot lekt. In mijn geval op
minimaal vier plekken. Schoorsteen, luik, wandputting en
boven de VHF, drup drup. Dat is pas klote.
Naar mate ik meer West kom hoe minder last ik van de
stroom heb. Ik reken uit dat ik met gemiddelde snelheid
's nachts aankom in Falmouth, daar heb ik geen zin in.
Besluit dus maar wat gas terug te nemen. Dit blijkt
moeilijker dan gedacht. De boot vaart dus al met
bovengemiddelde snelheid van 6.5 kn. Een rif erin 6.0
kn, nog een rif 5.5 kn hoe kan dat nou weer. De boot
blijft maar blazen, buiswater mept me de hele dag in
mijn smoel. Het voorzeil is nog geen 9 vierkante meter,
kan nu echt niet kleiner. Het waait maar 5 Bft. (of 6)
De stroom tabellen zeggen dat het niet aan hun ligt. De
boot is op tilt. Niet te stoppen, gaat dan maar door.
Kook met veel moeite voor het eerst een maaltijd op deze
tocht. Eet mijn pasta in de kuip en bewonder alle
sterren aan de hemel. Als ik de kust nader besluit ik te
gaan bijliggen. Overstag, fok bak laten staan en de
helmstok vast. Welterusten.
|
|
|
6 september
Nog steeds in Falmouth, nog steeds druk
aan het klussen maar ook druk aan het ontspannen!
Vandaag is het wasdag. Met een rugzak vol met stinkende
en dampende was naar de wasserette. Van de week verder
nog zeil aangepast, motorpaneel herbevestigd en een
valzak gemaakt. Ook ben ik naar de kapper geweest, dat
was alweer zes jaar geleden. Het lange haar begon me
echt te irriteren, zit altijd in de weg, mijn wetsuit
sluit niet goed meer af. En overal in de boot haar. Nu
een heleboel e-mails sturen. Sorry mensen voor de korte
berichtjes! Donderdag vertrek ik naar de Canarische
eilanden. Weet niet of ik stop in Portugal. Het is 1400
mijl naar Las Palmas, dat is dan minimaal twee weken op
zee. Dus tot over 3 weken ofzo.
|
|
|
[Top]
Donderdag 7 september
s'Ochtends print ik weerkaarten uit
(Falmouth - Las Palmas 1400 mijl) en geef mijn laatste
ponden uit aan donuts. Terug naar de boot, klaar om te
vertrekken. Vuilnis vergeten, kajak er weer in. OK nu
echt klaar, haal het anker op en zeil Falmouth uit. Tijd
1300.
Navik doet raar, vind geen oorzaak. De voorspelde NO 5-6
wordt variabel 0-2. En geloof me, er is niets zo
irritant als STRONG WIND WARNINGS bij windstilte! Ben
pas na donker bij Lizard point. Dan keert het tij, komt
de wind en blaas ik ervandoor. De wind is nog steeds
niet sterk, tot aan de Scillies vaar ik met gennaker. En
toen was hij er opeens, die STRONG WIND.
8 september
Afzien, Oost 7 met behoorlijke zeeën.
Alles nat, geen zon en voel me niet optimaal. We gaan
meer West als ZW maar dat is geen ramp.
9 september
Zuid 3. Slaap veel en lees een boek uit.
Heb nog een kilo varken buiten de koelkast, dat krijg ik
nooit op, maar goed anders hadden ze het weggegooid.
Vaar het continentaal plat af, plons.
10 september
Zuid 4. Tweede dag aan de wind varen,
bewolkt en alles is nog nat, meeste water komt binnen
met de zeilwissels.
11 september
Zuidwest 3. Eindelijk kan ik mijn koers
behouden. Het begint ook warm te worden. Het zonnetje
wil nog niet winnen van de wolken. Ik slaap veel maar
ben toch continue moe. Heb geen fut voor normale dingen.
Ben erg slordig met wachtlopen. Vanaf nu geen gezeik en
iedere zes uur posities in kaart brengen. Gaan niet snel
4 kn maar wel de goede kant op.
Nog steeds geen dolfijnen of walvissen gezien. Vreemd,
Klaas telde er 2000 een paar weken terug.
12 september
Vannacht zeer moe. Te moe eigenlijk.
Slapen wil deze reis nog niet zo lukken. Mijn accu bleek
opeens helemaal leeg!! Maar ja wat wil je, al vijf dagen
geen zon. En vandaag weer niet. De wind is nu West, maar
wel heel vervelend soms bft2 soms 5. Tussen de buien in
klapperen de zeilen en in een bui ligt de boot op een
oor onbestuurbaar. En dan zoek je een tussenoplossing
die er niet is.
O ja, leuk nieuwtje vandaag eerste vliegende vis aan dek
gevonden, eigenlijk ben ik daar nog te noordelijk voor.
s'Middags gaat de wind liggen en breekt de zon even
door. Bijliggen en opruimen. Ik hoor walvissen, ook zie
ik fonteinen de lucht ingaan, maar de joekels zelf die
niet. Ik was me (voor het eerst) en kook pasta. s'Avonds
begint het pas weer te waaien. De barometer daalt en
daalt.
13 september
Aan de wind stuiteren met 40 graden
helling de hele nacht. Weinig geslapen maar niet meer
moe. s'Ochtends ruimt de wind. Luister muziek. Het
regent als nooit tevoren in 2 seconden volledig
doorweekt. Een school dolfijnen zwemt langs.
14 september
Halve wind, goede snelheid maar nog
steeds regen. De val schiet los van de Genua tijdens
zeilwissel en verdwijnt hoog in de mast. Doe een poging
om in de mast te klimmen maar wordt op dek niveau al
gelanceerd. Ander keertje maar, het is geen noodgeval.
Gebruik nu de reserveval.
|
|
|
15 september
Ruime wind. De vervloekte fokkeboom
verdwijnt overboord. Poging om hem te redden faalt, ben
hem opeens kwijt, mogelijk snel gezonken? Das kut kan ik
mijn zeilen niet meer fatsoenlijk uitboomen. Spiboom is
te lang.
16 september
Bel Pa met satphone om Roel te
feliciteren, heb zijn nummer niet eens. Wat erg. Muziek
luisteren en wachten op wind. 0600-1500 geen zuchtje
wind. Dan ZW3. Een Frans zeiljacht roept me op. Ze
spreken geen woord Engels, dus communicatie gaat
helemaal mis. Waarom leren die lui nou niet gewoon eens
wat Engels? Rebellion blablablabla, Parlez vous Anglais?
over, Non Francais blablablablablabla. Gast blijft tegen
me lullen. Je ne sais pas monsieur over, blablablabla.
Heeft ie nou echt niet door dat ik er niets van begrijp.
Blablabla. Bon voyage et ooievaar, Rebellion OUT. Klik,
rot op!
17 september
Wordt vanochtend wakker met een blauw oog!
Gevochten met zeemonsters? Nee te fanatiek uit bed
gesprongen om zeil neer te halen. Was het touwtje
vergeten dat mijn slingerzeil omhoog houd. Tja. Heb
trouwens heel raar gedroomd vannacht, en onthouden. Ik
nam deel aan een amateur race in opblaasbare open 40's!?
We voeren Zuidelijk bovenop een honderden meters hoge
vloedgolf langs Portugal, toen Zweden! en vervolgens
Bulgarije?? Heeeel raar. Rustig dagje verder, lees een
boek.
18 september
Bakstag wind, gennaker op en chillen. De
temperatuur wordt al wat beter maar nog steeds bewolkt.
Ik scheer me en was haar en lijf. Lees een boek en eet
Noodles.
19 september
Lekker weer, West1 gennaker op max. 2kn.
Veel schepen.
20 september
Vang een Dorade. Lees een boek uit (nr3).
Net als ik de vis wil bereiden gaat het harder waaien
ZW5. De boot stuitert zo teveel, moet afvallen wil ik
mijn vingers er niet afsnijden. Na eten koken terug op
koers. Stuiter, stuiter, stuiter!!
21 september
Wind neemt af en ik vaar aan de wind
verder met de Gennaker. Lezen. Tegen middernacht
verdwijnt de wind.
22 september
De hele dag windstil, leg 2 mijl af de
goede kant op door stroming. Een zeeschildpad komt op
bezoek en later een school dolfijnen. Lees een boek
uit(nr4). Op 9 mijl afstand ligt de Sanko Spring al de
hele dag stil. Waarom doet hij dat? In de zon is het
heet. 2100 wind! Gen op, slapen.
|
|
|
23 september
Nog steeds wind wel uit een rothoek WZW,
scherp aan de wind Genn, Genua , fok. Lees de hele dag.
Om 2000 is het nog precies 100 mijl naar Las Palmas! Dan
zou ik dus voor donker in Las Palmas kunnen zijn. Met
een gemiddelde van 5 knoop ben ik er al om 1600. FF
doorzetten.
24 september
0200: Wind verdwijnt, shit waarom nu?
0220: Wind terug, gen op.
0600: Nog 50 mijl te gaan.
0900: Wind verdwijnt weer, hellup. Gooi mijn crackers in
zee om de zeegoden over te halen mij nog één dag wind te
geven.
0930: De goden houden van hartkeks, de wind is terug uit
het Noorden! Grote Genua op en voor de wind kruisend
naar Gran Canaria! Joepie.
1030: Land in zicht.
1215: Nog 15 mijl tralala
1715: Anker valt, Plons!!
De ankerplaats is erg vol, ik lig heel dicht bij andere
boten, niemand is blij met me. Maar ik wil ook een
beetje beschut en aan het strand liggen. Ja toch? Ja
maar die meneer heeft vijftig meter ketting uit omdat
hij al twee keer heeft gekrabd. Moet die meneer maar een
fatsoenlijk anker kopen, opzouten!!
|
|
|
[Top]
25 september
Lekker geslapen, geen bootjes geraakt. Ga
nu inklaren gisteren was zondag en dan gaat men naar de
kerk of met de jetski varen. Internetten, altijd leuk.
|
8 oktober
Zondag, twee weken ben ik nu in Las
Palmas. Wat ik gedaan heb? Nou niet veel. Beetje aan
mijn boot geklust, beetje gezwommen, gewandeld en heel
veel gekletst met mijn buren. De tijd vliegt. Ben ook
nog niet klaar om te vertrekken. Mijn tijdschema heb ik
ook radicaal omgegooid. Niet in vier maanden naar
Patagonië zeilen maar in 16. Een jaartje extra dus.
Waarom? vier maanden is haasten en ik ben niet rond de
wereld aan het zeilen om te haasten! Niet dat ik dat
niet eerder had kunnen bedenken, maar mijn redenering
was als ik maar in de Pacific ben dan kan ik niet meer
terug als het geld op is. Althans dan is Australië
dichterbij dan Holland. Maar ik denk dat ik het wel kan
redden. Met extra tijd ook de mogelijkheid om onderweg
wat bij te klussen. Dus zes maanden Brazilië (op het
strand liggen) en dan een half jaartje Beunos Aires (Spaans
leren en werken), dan naar Patagonië. Tralalalala.
Vandaag met Sue, mijn buurvrouw mijn huik vergroot. Ze
heeft een hele grote boot met twee kinderen, een man en
een naaimachine! Gaat zoveel sneller dan met de hand.
Gisteren kip gegeten, dat was meer dan twee maanden
geleden, ze heeft ook een oven!
De afgelopen dagen ben ik weer begonnen met klimmen.
Drie dagen achter elkaar. Heb nu overal spierpijn.
|
|
|
De ankerplaats is bezaaid
met nationaliteiten. Vnl. Fransen en Engelsen, ook veel
Duitsers, Scandinaviers, Polen, Zuid-Afrikanen. Maar
geen kaaskoppen, erg verassend. Er was even een
catamaran op de ankerplaats met Rotterdam erop. Even
wezen buurten, wat een ruimte! In de marina lag ook nog
een Hollands bootje "de Fuga" nog kleiner dan de mijne
met Erwin & Nienke aan boord. Aardige lui, die gewoon
even lekker aan het genieten zijn. We hebben uren zitten
lullen, erg gezellie. Maar wel een beetje mooi weer
zeilers. Is misschien maar beter ook met dat zwaar
beladen bootje. Ze hadden nog nooit aan de wind gevaren!
Varen van haven naar haven als de gribfiles mooi weer
voorspellen en als de zeilen klapperen, starten ze de
nieuwe motor. Tja, zo kan het ook. En tot mijn verbazing
is deze manier van varen geen uitzondering maar regel!
De grootste grappenmakers zijn de ARClui. Laten hun boot
naar Las Palmas varen. Steken dan al worstjes etend de
oceaan over in groepsverband en laten vervolgens hun
50voet Bavarias oid op een schip terugtransporteren naar
Europa!! Waar moet het heen met de wereld?
De ankerplaats is een soort drijvend dorp. Met twee
kampen "De Fransen" en "De rest van de wereld" met als
ongewenste vreemdelingen "De Spanjaarden" (de locale
bevolking)! Af en toe ruzie maar vooral een hoop
gezelligheid en geroddel.
Geroddel over bijv. Jacques
Cousteau, die iedere ochtend in z'n naakie (met
muts op) yoga oefeningen aan dek doet. Het leven is
simpel in het dorp. Maar Las Palmas zelf is niet al te
spannend. Veel te druk met auto's. Maar wel de laatste
stop waar je alles krijgen kan. Dus klussen en bunkeren.
Na Las Palmas zullen de dorpelingen elkaar hier en daar
nog wel tegenkomen. Er gaan opvallend veel boten naar
Senegal en daarna Brazilië. Ook een paar naar Patagonië.
Maar het is nog vroeg in het seizoen dus de massa die
naar de Carieb gaat moet nog komen. |
9 oktober
Maandag, gaap, weer slecht geslapen. Af
en toe komt de deining de haven binnenrollen en dan gaat
mijn bootje behoorlijk tekeer. Ik word dus af en toe
wakker. De boten om mij heen blijven redelijk stil
liggen maar zijn minstens 2.5 keer zo zwaar (vanaf zes
ton), sommige wel tien keer zwaarder. Tank met mast
heeft dan toch zijn charme. Wat zal ik vandaag eens doen?
Deze e-mail naar Leo sturen. Leo doet de website
bijhouden. Ik ben daar veel te lui voor, bovendien weet
ik net hoe je een computer aanzet.
Douchen, heb ik al vier dagen niet gedaan, maar dat
compenseer ik door dagelijks te zwemmen. Ik kan dan ook
met trots vermelden dat ik het schoonste onderwaterschip
in het hele dorp heb. En dat zonder anti-fouling!! Eco
solid werkt, al zullen sommige dat niet willen geloven,
omdat ik het spul gekregen heb. Om het verschil te
kunnen waarnemen heb ik mijn roer wel in de koper
a-fouling gezet en de aangroei daar was veel erger (zeker
10x). Terwijl daar toch ook meer waterdruk is. Ik maak
het onderwaterschip vanaf nu voor iedere grote etappe
schoon en zal het vervolgens bij aankomst fotograferen.
Vandaag ga ik brood halen. En geld pinnen, is verdorie
alweer op! Honderd euro in twee weken. Daar moet ik
eigenlijk een maand meedoen. Hiervan 40 euro aan
bootspullen, dat houdt blijkbaar ook nooit op. Koop
nooit een omvormer bij de Makro want dat ding heeft
kuren. Kon mijn laptop niet laden, ik heb nu een
omvormer van 12 naar 19 volt gekocht en kan nu wel
altijd computeren. Verder vandaag naar de klimwinkel
vragen over de nationale sportklimcompetitie. Blijkbaar
is die volgende week. Ik hoop daar een paar oude bekende
tegen te komen. En dan misschien mijn huik afmaken want
gisteren raakte het garen op!
Vet drukke dag dus, en iedereen maar denken dat ik een
beetje aan het chillen ben.
Dinsdag 17 oktober
Weer een week voorbij en nog steeds in
Las Palmas. Wat is er gebeurd? Maandag loop ik door de
haven, komt Jacques Cousteau naar me toe en stelt me
voor aan een meisje dat hem vergezeld. Paul dit is
Laure, nou doei ik moet boodschappen doen en hij fietst
weg. Daar sta ik dan. Ze vraagt waar ik heen ga en ze
vertelt dat ze aan het liften is. Ze wilt ook naar
Brazilië. Ze heeft al een boot gevonden een supergrote
catamaran, maar de eigenaar is een oude chagrijn. Ze is
al een week aan boord, maar hij zegt niet veel. "Nou dan
ga je toch met mij mee", floept er opeens uit mijn mond.
Maar dan moeten we eerst praten, dus we babbelen wat, ze
vraagt naar mijn ervaring. Ik vertel over mijn kleine
boot: zonder comfort, rolfok, koelkast, douche, enz. Ik
vertel haar dat ik alleen rijst en vis eet. Op dat
moment komt ze wat vrienden tegen en komt er een einde
aan het gesprek. "Ik wil je boot wel zien", zegt ze. Ik
zeg dat ze morgen langs kan komen. "Maar ik heb geen
rubberboot kan je me ophalen?". "Hoezo, je kunt toch
zwemmen.". Ja, maar…. Doei …. Nou die zie ik nooit meer,
denk ik. Ik ga naar de winkels, alweer vergetend dat het
hier siësta is.
Volgende dag maak ik de boot schoon, het is de hoogste
tijd en stel je voor dat ze langs komt!
Ik zit eind van de dag bij de buren thee te drinken, als
er een rubberboot naar de Rebellion vaart. Ze heeft een
lift gevonden. Ik laat haar de boot zien, ze vindt het
wel heel klein, nu heeft ze een cabine met eigen
badkamer. Maar dat boeit haar eigenlijk niet. De
volgende dag trekt ze bij me in.
|
|
|
Dat is dus alweer een week geleden, het is nu erg
gezellig aan boord, maar ik moet nog wel wennen aan mijn
nieuwe situatie. Ze spreekt vloeiend Spaans en dat is
wel makkelijk. Samen gaan we naar de markt waar ze veel
groente en fruit koopt. Ik eet sinds een week heel
gezond en regelmatig, mis mijn M&M's. Zaterdag zijn we
naar de Spaanse sportklimcompetitie geweest. Hier kwam
ik mijn vriend Toti tegen, die erg verbaasd was om mij
te zien. Hij heeft het alleen superdruk met de
wedstrijden. Hij is directeur van de Spaanse
sportklimfederatie. Hij vertelt mij over zijn seizoen in
de Himalaya, nieuwe route op Baltoro towers. 2000 Meter
bigwall in capsule style. Over G1 en G2 (bergen).
Verder zitten we vooral op de boot. Hebben de laatste
klussen gedaan en nu hoeven we alleen nog maar
boodschappen te doen. Morgen gaan we klimmen. Vrijdag
gaan we naar de Kaap Verden.
Donderdag 26 oktober
Nog steeds in Las Palmas, we wilden
morgen vertrekken, maar de voorspellingen zijn net als
een week geleden: kloten. Dus weer een week uitstel.
Afgelopen vrijdag toen duidelijk werd dat we niet gingen
zeilen, besloten we het eiland te gaan verkennen. Dus
tent en slaapzakken ingepakt en de bus naar San Mateo
genomen en toen gaan liften. Er stopte een oude Volvo.
Een man genaamd Juan neemt ons mee. Hij heeft de auto
opgeknapt en gaat voor een testrit. Hij heeft geen
registratiepapieren of verzekering, zijn werk is de
Guardia Civil ontwijken en bier drinken. We geloven hem
want hij is volgens mij een beetje dronken. Maar Volvo's
zijn sterke autos en de gordel doet het. Hij brengt ons
waar we heen willen want hij heeft toch niets te doen.
We willen naar Roque Nublo een zeer populaire rots die
op alle ansichtkaarten pronkt. Juan woont al 54 jaar op
Gran Canaria maar is nog nooit bij de rots geweest!! Hij
besluit met ons mee te gaan. Op zijn sloffen sjokt hij
achter ons aan en stopt elke vijf minuten om een sigaret
te roken en zijn haar te kammen. Op de top nemen we
afscheid wij gaan picknicken en hij gaat terug naar zijn
auto. Een volgende lift in een klein autootje, de jonge
chauffeur rijd alsof hij in een rally zit, met piepende
banden neemt hij iedere haarspeldbocht. Even later staan
we aan het eind van een dorp met de duim omhoog.
|
|
|
[Top]
Er stoppen twee auto's maar ze komen klimmen en kunnen
ons dus geen lift geven. Maar als we willen kunnen we
ook klimmen. Oke. Het is reuze gezellig. En aan het eind
vragen ze of we bij hen willen overnachten. Maar eerst
gaan we uit eten. De volgende dag weer klimmen en 's
avonds droppen ze ons in de haven. We nodigen ze uit om
maandag avond bij ons te komen eten. We moeten iets
terug doen: ze hebben alles voor ons betaald dit
weekend. Ze zijn dol enthousiast, ooh dan maak ik een
pasta en ik een cake en ik tortillas en neem ik de wijn
mee etc etc. Nee wij koken! Maar daar willen ze niets
van weten. Dus maandag avond volgt een feestje met negen
man op de acht meter Vega. Vette lol.
|
|
|
Alexandro bied aan om ons de volgende dag met zijn
landrover de mooiste plekken van het eiland te laten
zien. Graag. We nemen Lia mee, een ander Frans meisje,
dat we onderdak bieden nadat haar droom ruw verstoord
werd door de waarheid. Al drie maanden heeft ze contact
met een zeiler via internet, hij schetst haar een
droomreis voor en vertelt allemaal mooie verhalen. Ze
heeft haar baan en huis opgezegt om naar Brazilie te
varen. Bij aankomst komt ze er al gauw achter dat de
beste man een hele grote leugenaar is die zijn hele
leven verzonnen heeft en hele andere plannen heeft.
Vooral met haar!
Het word een hele mooie dag. Wat een heerlijke
afwisseling van de drukte in Las Palmas. Wat een
schoonheid.
Woensdag avond gaan we met z'n allen uit, het is goed om
lokale vrienden te hebben want ze kennen de betere
plekkies. Vandaag kwam Jorge een fles rum langs de boot
brengen. Die vond je toch zo lekker? Uhmm ja man. Wat
een heerlijke lui!! Komend weekend weer klimmen? Ik hoop
het.
Met Laure aan boord gaat het prima, het lijkt er op
alsof ze er altijd al is geweest. We hebben een ovenpan
gekocht en ze leeft zich helemaal uit met cake en brood.
Ik help haar vervolgens met opeten! Ze wordt alleen een
beetje moe van het Engels praten. Vanaf vandaag ieder
dag een uur Spaans- en Franse les.
|
|
Na drie weken uitstel
ivm weer zijn we dan uiteindelijk vertrokken. Weekend voor
vertrek zijn we nogmaals met onze nieuwe vrienden de bergen
ingegaan. Het was onCanarisch weer. Zaterdag regen, regen, regen.
Zondag beter maar nog te nat om te klimmen we hebben toen een
tyrolien gebouwd. Je moet toch iets? Bij terugkomst in Las
Palmas bleek het hier nog harder geregend te hebben. De Zodiac
stond helemaal vol met water!! Bijna waren de peddels
weggespoeld. Later horen we dat het ook heel hard gewaaid heeft.
Nu wachten op goede wind.
Elke dag gezellig ergens anders eten. Iedereen wacht!
Zaterdag is minder gezellig. In de haven ligt een groot roestend
zeiljacht, met een geflipte eigenaar. Deze gast heeft zoveel
ketting uit dat hij de halve ankerplaats onveilig maakt en al
verschillende boten heeft beschadigd. Iedereen gaat voor hem aan
de kant maar daar ben ik te bijdehand voor. Ik slijp wat beitels
en bind die aan een geïmproviseerde boegspriet. Op deze wijze,
als hij mij weer raakt, kras ik al zijn nieuwe verf eraf. Moet
hij maar wat ketting innemen. Drie weken was hij niet in de
buurt, ketting haakte waarschijnlijk achter rots en nu zit hij
boven op ons. Hij komt ons al snel bedreigen met rechtzaken en
politie. Want hij was er eerder! Beleefd vertel ik hem hoe ik
erover denk. Een half uur later is hij terug met een groot
stanley mes. Hij probeert mijn boegspriet te vernielen en zwaait
met zijn mes als ik te dicht bij kom. Twee gedoseerde klappen
met mijn nunchaku en hij ligt gestrekt in zijn bijboot! In
paniek vlucht hij en breekt de hendel van zijn buitenboord. Op
veilige afstand van mijn boot, schelt hij de hele boel bij
elkaar. Bedreigt me honderd keer met de dood want hij is rijk en
kent mensen en …………… Gaap!
s'Avonds feestje op Catamaran van Jaques Cousteau. Vijftien
Fransen, een kaaskop en een hond. Ik versta de helft niet, maar
dat vind ik niet erg want die Fransozen hebben altijd heerlijk
eten. Ik praat met de hond.
Zondag 5 november
Zondag ochtend 11:00 we halen het anker op en ik stoot mijn
wreef. Handig. Een halve tennisbal op mijn voet is het gevolg.
Goede start! We zeilen aan de wind naar de Noordkust richting
Tenerife. De hoek om en Gennaker op. Mijn voet doet erg auw en
Laure kan gelijk beginnen met alle zeilhandelingen. Dat doet ze
overigens goed. Gelukkig steeds meer wind. Uiteindelijk 5 bft en
we racen de nacht in. Bij de "acceleration zone" neemt de wind
toe tot 30 knoop en de zee wordt wild. Knetter leuk om 4 uur in
de ochtend.
6 en 7 November
Eenmaal aan de zuidkust van Tenerife en de wind
verdwijnt. Twee dagen lang geen wind en af en toe regen. Ons
plan om naar het eiland Gomera te gaan laten we schieten. Door
het gerol voelen we ons niet optimaal. Ik kanker op alle
weermannen. Drie weken wachten op passaat wind en nu dit!
8 November
Eindelijk passaat. Vandaag klokken we 122 mijl. Eindelijk
onderweg. Maar nog steeds bewolkt we hebben zelfs trui aan!
9, 10 en 11 November
Passaat zeilen en brood bakken. We doen s'nachts
om de beurt 3 uur wacht lopen. Aangezien we al 4 dagen geen
ander schip hebben gezien, wordt het al snel 3 uur wacht slapen.
Hey wake up its your turn. Oké snurk. We zijn echt lui. Maar
genieten volop. En doen ons ding, ik lees in drie dagen twee
boeken met samen 1300 blz. uit. Laure is daar niet blij mee. Ik
beloof morgen wel met haar te praten.
12 November
Bloedheet. Om af te koelen gooien we af en toe een emmer
zeewater over onze kop. Probeer te vissen maar vang slechts een
plastic zak! Ik besluit voor de lol de spi te hijsen voor meer
snelheid en stabiliteit. Het werkt. De boot ligt ook compleet in
de schaduw van het zeil. He is het bewolkt? Nee, dat is de spi!
Joepie.
13 November
Almost there. Voor de derde keer verlies ik een
vis! Ik baal, ik had Laure gezegd dat ik altijd vis vang. Niet
dus. We dreigen midden in de nacht aan te komen dus moeten gas
terug nemen. Wil ik niet want we gaan als een speer met die spi.
6.2 knoop gemiddeld. Fuck de Genua. Laure is het echter zat. De
Navik heeft problemen met de spi dus sturen we al twee dagen met
de hand. Vooruit dan maar. We kruisen ruim voor de wind af,
richting Ilha do Sal.
Dinsdag 14 November
Zonsopgang, drie vulkaan kegels en wat dolfijnen. 8:00 Aankomst
in Porto da Palmeira. Plons, anker valt naast Deense Albin
Ballad. Twee Franse vrienden komen langs en geven ons alle
belangrijke info. Inklaren, internet, water, douches, geld
wissel en boodschappen.
Welkom in Afrika, inklaren gaat met een hoop papierwerk en
stempels. Internet is duur, weinig mail, feestje in Amsterdam,
leuk! Water halen bij een centraal punt, met jerrycans in de rij
voor de kraan. 6 cent per 20 liter. Kinderen vechten om de kraan.
Met 60 liter water slof ik terug naar de boot. Geld wisselen bij
een chinees in een supermarktje. Waar je ook gaat ter wereld de
chinezen beheren er supermarkten. Fruit en groente zijn hier
amper te krijgen, en onbetaalbaar, ik denk echt dat de lokalen
leven van maisbrood en vis.
Toch zien de mensen er gezond uit. Vroeg naar bed.
[Top]
15 November
Vandaag met onze Deense buren Bo en Maria en
bemanning Martin, het eiland verkent. Voor 4,40 euro per persoon
de hele dag een privé taxi. We gaan naar een zoutmijn. Naar het
strand aan een baai waar we de komende dagen gaan ankeren om wat
te klussen en te chillen. Dan naar het grootste stadje Vila do
Espargos. Het is niet echt gezellig hier. Er is enorme armoede
en je wordt continue lastig gevallen door iedereen die je wat
wilt verkopen. Laure word aangevallen door een mafkees omdat ze
haar fanta niet wil afstaan! En tegelijkertijd rijden er
allemaal nieuwe pick up trucks over het eiland. Geld is er
blijkbaar wel. Nu nog eerlijk verdelen, kunnen ze de zeilers met
rust laten, want die blijven zo ook weg.
16 November
Vertrekken uit de drukke haven, verplaatsen ons
naar een drie mijl brede baai, waar nu drie boten liggen. Beter
zo. Snorkelen en kleding wassen.
17 t/m 23 November
Al een week voor anker!! Alles gedaan wat we
moesten doen o.a. muggennetjes gemaakt voor Africa, buiskap
gestikt, website ge-update en allerlei kleine dingen. Twee dagen
was ik ziek, iets verkeerds gegeten, Heel veel gelezen. Een
brood gebakken. Althans geprobeerd! Had te heet water bij de
gist gedaan welk gelijk stierf ofzo want rijzen deed het niet,
gevolg een hele grote koek. Maar wel eetbaar (en hard). Morgen
terug naar stadje om uit te klaren.
24 & 25 November
Terug naar Palmeira om uit te klaren en water te
tanken. Ook heb ik een berg boeken te ruilen. Deze keer liggen
er opeens drie Nederlandse boten. Een Beneteau, een staal ding
met twee masten en een grote boot uit Stellendam "Blue Spirit".
Ben is Fransman en Carolien heeft het heel druk met de twee
kleine kinderen: Nils en Mira. We eten samen en lenen wat films.
Besluiten hierdoor nog een dag langer te blijven. 5 films op één
dag wat een pret.
26 November
Varen spoedig naar Boa vista, ruime wind later
half. Best een ruw zeetje. We hebben stroom mee dus gaan lekker
snel. Laure begint te hyperventileren als er een grote haai
naast de boot opduikt. Later zien we de grootste zeeschildpad
ter wereld. Althans dat denken we. Ik wist niet dat die beesten
zo groot als varkens werden.
Eenmaal bij Porto de Sal Rei, slaan de golven op het
gelijknamige eiland meters de lucht in. Ik kan me niet
voorstellen dat we rustig kunnen ankeren. Eenmaal de hoek om
zien we dat dat klopt. Varend tussen het eiland en een bank waar
de golven op te pletter slaan zien we de boten achter hun ankers
van de hoge deining surfen. Gaaf. Op alle boten staan mensen op
het voordek naar hun ankers te staren alsof ze allemaal net
aankomen. Niet zonder reden de een na de ander begint te krabben
en moet herankeren. Ik vaar tussen de boten door en gooi mijn
anker (Bruce almighty) in slechts vier meter water. De schat
graaft zich gelijk in en wij kunnen gaan dineren. In de kuip
want dit is dikke pret. Paniek heerst over de VHF en langzaam
vlucht de meute met hun veel te kleine ankers naar zee.
|
|
27 November
Van de achttien boten die er waren bij
aankomst zijn er vandaag nog vijf over. Laure wil ook
weg, maar ik ben er van overtuigd dat het beter word.
Het waait te hard om te roeien, dus krijgen we een lift
van onze buurman. Hij heeft dezelfde dinghy maar met BBM.
Het is een waar labyrint om bij het strand te komen. We
zoeken onze weg tussen de brekers, alledrie zijn we
doorweekt. Het lijkt goed te gaan tot we opeens een
grote witte muur op ons af zien komen. Houd je vast!!!
Alledrie duiken we in de boot. De golf breekt en de
Zodiac wordt bijna dubbel gevouwen. De motor breekt los
van zijn steun en valt boven op mijn been. Auw. Gelukkig
is de boot niet omgegooid. We peddelen snel weg, terwijl
buurman de motor weer monteert. Eenmaal op het strand
lachen we ons te pletter. Ik loop nu wel een beetje mank.
Internetten en wat brood kopen.
28 November
Beetje humeurig vandaag. Ik slaap de hele
ochtend. Laure pakt de kajak en gaat naar het strand.
Door de aanhoudende golven en sterke wind is het
onmogelijk om met de zodiac te gaan. Dus om de beurt.
|
|
|
29 November
Vandaag heb ik de Kajak ik ga naar het
dorp maar er is niet veel te zien. Het grote plein doet
me aan beelden van Normandie in 1944 denken. Lijkt of er
een bom is gevallen alleen de kerk staat er nog.
Internetten en een pizza halen. Moet hier een uur op
wachten! Er zijn mooie huizen, prachtig geschilderd aan
de voorkant, de achterkant is steen en cement. Alles in
het dorp wordt beheerd door Italianen. Alles is
tweetalig. Witwas eiland? De mooie stranden zijn
ontzettend vervuild, overal afval en puin.
30 Nov - 3 December
Het klaart wat op, we zwemmen veel en
verder eigenlijk niets. Ik wacht op beter zicht
onderwater omdat ik wil duiken naar een wrak en wil
speervissen. We ontmoeten Dave, hij heeft veel gevaren
in Afrika en verteld ons zijn verhalen. Als we vragen of
we malaria tabletten moeten slikken. Kijkt ie ons aan.
Nee man, malaria is het beste wat me ooit is overkomen,
ik was stoned voor een maand!! Malaria the best drug on
earth. Tja zo kun je het ook bekijken. De Blue Spirit is
er nu ook en weer lenen we films, gooi mijn harde schijf
vol voor onderweg.
[Top]
4 December
We gaan. Het water is troebel gebleven en
van deze fantastische duiklocatie hebben we niet kunnen
genieten. Ook laat ik nog even een anker op mijn teen
vallen. Maar dat is allemaal niets vergeleken met die
Fransoos die nu logeert bij de buurman. Hij is op de
klippen gelopen op de Noordkust. Hij sliep door zijn
wekker en de stuurautomaat zette hem netjes af op het
strand maar niet voordat zijn kiel, roer en mast
afbraken. Weg 10-meter boot, niet verzekerd. We varen
weg met een mooie dag. Ruim windje. De zee is echter ruw,
we vangen eindelijk een vis.
5 - 13 December
Bij zonsopgang varen we Baia do Tarrafal
in , we zijn allebei enthousiast, dit is mooi. Mijn teen
is ondertussen paars.
Het dorp is typisch voor de Kaap Verden. Een impressie:
Vanaf de boot nemen we de zodiac en varen naar het
strand. De deining breekt er en soms worden we
gelanceerd. Het moment dat je voet aan wal zet komen er
allemaal jochies naar je toe die tegen betaling wel even
op je boot willen letten. Vervolgens moet je ze
uitleggen dat dat niet nodig is. Dan vragen ze om geld
of wat je ook bij je hebt. Als je water nodig heb moet
je even zoeken. Er is een hotel waar je mag tappen maar
alleen als de baas er is, en die is er bijna nooit. De
centrale watervoorziening doet het alleen op bepaalde
tijden. Uiteindelijk als de nood hoog is charter je wat
van die jongens die dan tegen wat betaling water zoeken.
Internet: de computer van het internetcafé is kapot. We
worden doorverwezen naar de plaatselijke basisschool, de
telefoonlijn ligt er uit of we later terug kunnen komen.
Dat gaat vier dagen zo door. Tot we van een semi locale
Fransman te horen krijgen dat je ook kunt e-mailen bij
de videotheek. Eindelijk, de computer is erg traag, maar
we hebben de tijd. Dan valt de stroom opeens uit. Uhhm
is dit normaal? Even vragen, soms tien minuten soms een
paar uur oké. Buiten lopen de kippen en biggen over
straat. Af en toe kinderen met een aapje aan de lijn. De
mini-mercados zijn precies dat, maar je kunt er de
basisdingen halen, brood en eieren (zelf de doos
meenemen). Buiten verkopen vrouwen bananen en kokosnoten.
Terug op het strand, komen de jochies er weer aan. Of we
vis willen kopen.
De tijd vliegt dus blijkbaar hebben we het naar ons
zin.We zwemmen en lezen en af en toe klussen. We
besluiten het dek te verven waar dat nog niet gedaan
was. Het suikerproject heeft de beste antislip ooit
opgeleverd!
Maar ik wil mijn tweecomponenten verf bewaren voor
reparaties. Van de werf had ik nog twee potjes Sikkens
antislip dekverf meegekregen. Het resultaat is heel mooi
en de antislip werkt goed, "mits het droog is". Lekker
handig op een boot!! als het nat is gaan we dus nog
steeds op ons bek. Sikkens bedankt!
Hier is het water wel helder en we gaan een dag
speervissen, ik vang na uren zoeken een prachtig beest,
maar niet voordat ik aangevallen werd door een andere
vis, vette jaap in mijn duim. We nodigen onze buurman
Erwin uit en eten het monster op. De Kaap Verden trekken
vooral Franse zeilers. In de baai liggen 9 boten, 8
Franse en een kleintje uit kikkerland met aan boord een
meisje uit Parijs.
|
|
|
14 - 17 December
Onder zeil varen we weg, ons doel een
baaitje 10 mijl verderop. De passaat brengt ons er snel
heen. Het is behoorlijk exposed dus parkeren we de boot
tussen twee ankers. Al snel komen de kinderen naar ons
toegezwommen. Mogen we je vismolen lenen? Nee. Heb je
geld? Nee. Heb je wat te eten? Nee. Moeten we iets halen?
Wil je het dorp zien? Heb je T-shirts, heb je een taxi
nodig? Nee nee nee nee! Waarom niet? Uhh, we moeten
schoonmaken! Zullen we helpen? Uiteindelijk dringt het
tot ze door dat er bij deze touristas niets te halen
valt en gaan ze weg. s'Avonds wordt het druk,
vissersboten komen lossen, crew ophalen en ankeren. Door
de zeer beperkte ruimte en het drukke komen en gaan doe
ik geen oog dicht die nacht. Laure slaap als altijd als
een blok. De vissers zijn allemaal heel vriendelijk en
respecteren ons fragiele bootje. Ze doen hun werk met
harde reggae tunes. Het lijkt wel feest om op die boten
te werken. De volgende ochtend varen we weg. De wind
stopt ermee en we drijven langzaam terug naar het
Noorden. Gelukkig is het uitzicht fantastisch en krijgen
we bezoek van walvissen en zebravissen. In 24 uur leggen
we 20 mijl af. Als we wakker worden, is Laure het beu,
er is nog geen zuchtje wind en ze wilt toch echt vandaag
aankomen want morgen (zondag) is alles dicht. En het is
maar 14 mijl. Goed, ik start de motor en we blazen weg,
de muziek keihard om het geluid van de motor te
overtreffen. Na 8 mijl stop ik de motor om te koelen. En
zowaar begint het te blazen. Aan de wind varen we naar
de haven van Praia. Plons het anker valt. Iedereen
waarschuwt ons goed op te letten want hier worden iedere
dag toeristen beroofd (gezellig). We lopen door het
havengebied en voelen ons niet echt op ons gemak. Eerst
melden bij de havenpolitie en weer hetzelfde nutteloze
formulier invullen. Als we vertrekken komt hij ons
achterna gerend, om te vertellen dat we s'avonds niet
over straat kunnen en maakt een grijpgebaar naar zijn
keel. Leuk stadje! We vinden een internetcafé maar geen
brood. Terug bij de haven gaan we naar onze dinghy en er
komt een vent vertellen dat ie op onze bijboot heeft
gepast, nou bedankt! We moeten betalen. Laure zegt dat
ie een echte baan moet zoeken, ik geef hem 50cent en we
roeien van de kant, hij is boos want hij wil meer. En
roept dat als we morgen terugkomen hij onze bijboot zal
vernielen. Op de ankerplaats ligt de grote catamaran
waar Laure eerst bemanning was, we bezoeken de eigenaar.
Hij is alleen hierheen gekomen, maar in zwaar weer heeft
hij de latten van zijn grootzeil gebroken en het doek
geschuurd. We eten en gaan slapen. Op de kade begint een
muziekfestival. Iedereen wilt erheen, maar niemand durft.
De volgende dag gaan we boeken ruilen. Onze Spaanse
buren zijn gisteravond beroofd, ze konden hun
eigendommen terugkopen! Morgen wegwezen.
18 December
Uitklaren, douane duurt lang en bij de
politie zijn ze onze papieren kwijt, maar alles komt
goed. We gaan nog even wat eten halen. We komen onze
Franse buren tegen. Ze zijn al eerder in Afrika geweest,
maar gaan nu naar de Carieb. We mogen hun oude kaarten
wel hebben. Ook komen we onze Spaanse vrienden weer
tegen, ze vertrekken morgen naar Brazilië. Ze zijn flink
aan het bunkeren en vragen hoeveel brandstof wij plannen
voor de Doldrums. Ik zeg "30 liter". Ze kijken ons vol
ongeloof aan: zij hebben duizend liter. Ik leg ze uit
dat we alles zeilen. Het jongste bemanningslid zegt dat
als hij een boot had hij het ook zo zou doen, dit tot
ongenoegen van de schipper.
Als we de boot klaar maken komt de Franse buurman even
zijn oude kaarten brengen. Ze zijn inderdaad oud en ik
geef de voorkeur aan kopieën van nieuwe, toch nemen we
ze mee. Het zijn oude militaire kaarten die niet alleen
het water, maar ook het land gedetailleerd weergeven.
Heel erg gaaf. Onder zeil varen we weg, de Spanjaarden
klappen. Er is veel wind en we reven en hijsen de
werkfok. Met 65 graden wind koersen we richting Sierra
Leone. We gaan lekker snel en we hebben het al snel naar
ons zin. Wel zijn we beide een beetje zeeziek.
19 - 21 December
Drie dagen aan de wind, nat en koud (windchill).
Onze koers zet ons teveel zuid dus gaan we een keer
overstag en na 60 mijl naar het noorden terug naar
stuurboordboeg en recht op Dakar af. We zitten alleen
maar binnen en lezen en slapen. Laure vindt aan de wind
maar niets. De oceaangolven doen ook flink hun best om
het ons moeilijk te maken. We worden heen en weer
gesmeten. Laure beland boven op de kachel die vervolgens
half afbreekt.. We zien weinig schepen, wel veel
vliegende vissen. Lig je net te slapen… bam flap flap.
"Your turn!" Weer die nattigheid in om de vis te redden.
Zo'n klein dek en toch weten ze het iedere keer te
vinden. Er beland er zelfs een in de radarreflector!
[Top]
22 December
Land!! "Rot op, een minuut geleden zag ik
niets". "Kijk dan blinde kip." "Ik zie niks." "Daar!" "Verrek,
ik ben echt kippig." We varen recht op Dakar af en de
zee word steeds rustiger, de speakers komen naar buiten
en Bob gaat op. Overal vissersbootjes om ons heen,
sommige vragen sigaretten. Dakar is gaaf, we kruisen de
baai in langs Goree eiland waar vroeger de slaven werden
verhandeld. Dan tussen de tankers en containerschepen
naar de jachtclub.
Hier aangekomen zien we de Taurus; de boot van Andreas
die hier helemaal niet naar toe zou komen en varen
erheen. "Andreas, you son of bitch, show yourself". Hij
komt naar buiten en is even verbaasd om ons te zien. Het
anker valt "plons" en we gaan thee drinken.
Andreas had zwaar weer en veel schade en is nu
uitgeweken naar Senegal. Hij heeft zijn zeilen
gerepareerd en vertrekt morgen naar Brazilië. We gaan
douchen, brood halen, we verschonen ons bed en slapen
diep.
23 December
De Navik heeft een plastic armpje
(jointed connector), dat snel breekt. Heb beide reserve-armpjes
al verspeeld. Moet een alternatief bedenken, want zonder
armpje moeten we zelf sturen. Er is teveel wind voor
Andreas om te vertrekken, dus helpt hij met brainstormen.
Als Oostblokker en ex-Sovjetsoldaat is hij van nature
een talent in improvisatietechniek. Al snel komen we met
een plan. Dan neemt de wind af en nemen we afscheid "Tot
in Brazilie". Andreas vaart alleen, zijn stuurvaan is
erafgeslagen door een golf en nu vaart hij door zijn
zeilen te trimmen. Zijn zware kits is hiervoor uitermate
geschikt, met weinig boten zou je dat zo kunnen doen.
Laure gaat aan land en doet de was, later maken we
gretig gebruik van de wifi verbinding, al valt die
iedere keer uit.
24 December
Crêpes als ontbijt, net als we beginnen
te eten komt het jacht Kitkat binnen. We maakten ons al
zorgen want ze waren eerder vertrokken uit Praia. Ze
komen nu twee dagen later aan en dat met een boot van
bijna twaalf meter. Ze snappen er niets van dat wij zo
snel zijn geweest met onze veel kleinere boot en die
verschrikkelijke golven. We nodigen ze uit voor ontbijt.
Ze schamen zich een beetje als ik vertel hoe we optimaal
gebruik hebben gemaakt van stroom en weersvoorspelling.
Als ze vertellen dat ze zelfs gemotord hebben,
veranderen we maar van onderwerp. Ik maak de armpjes
voor de Navik, Laure maakt een cake voor het kerstfeest.
En ik zit de hele middag op het internet om mijn hotmail
adressenbestand bij te werken. s'Avonds een kerstfeest
met mensen van de zeilclub en voornamelijk Franse
zeilers. Er ligt een compleet lam op de barbecue, verder
heeft ieder schip iets meegenomen om te delen. Het feest
is best saai en we gaan vroeg terug naar de boot.
25 December
Na de jointed connector kwam ik nog een
probleem tegen en toen nog een en nog een. Ik besluit de
complete Navik eraf te halen en een grote
onderhoudsbeurt te geven. Na al die jaren van gebruik
vertoont bijna ieder onderdeel speling. Dat leidt tot
een onnauwkeurige en inefficiënte werking. De hele dag
ben ik bezig met asjes en lagers te vervangen, alle
moeren aan te draaien en alles te smeren. Alles is nu
weer zo goed als nieuw. Ik ben echter wat scheuren
tegengekomen in het aluminium profiel dat de pendulum
vasthoud en het is maar een kwestie van tijd tot dat
afbreekt (waarschijnlijk in zwaar weer wanneer het het
slechts uitkomt). Laure doet de rest van de was.
s'Avonds een gevecht tussen twee prostituees om een
klant (in de watertaxi). Ze waren het niet eens over de
verdeling van de boten!
26 December
Vandaag samen met de Engelse bemanning
van de Kitkat naar Dakar. We gaan samen want Laure
spreekt als enige Frans. Drie uur lang zijn we bezig
voor twee stempels. Dan gaan we de stad in en splitsen
we op, de stad is vies en de luchtvervuiling gigantisch.
De bevolking is vriendelijker als op de Kaap Verden en
minder opdringerig al proberen ze je van alles te
verkopen. Al snel komen we er achter dat er niets te
krijgen is in Afrika. En normaal voedsel is stervensduur.
Laure wordt boos als ik voor vijf euro twee paprika's
koop. Had niet goed omgerekend. Laure's ouders hebben
een pakketje opgestuurd met spullen en cadeautjes. Het
pakketje ophalen op het postkantoor was helemaal lachen.
Postkantoor 1 nee je moet naar een ander postkantoor,
afijn andere kant van de stad postkantoor 2 nee om de
hoek, postkantoor 3 nee in de haven. Eenmaal bij
postkantoor 4 konden ze het pakketje niet vinden,
mogelijk is het er nog niet. Doodmoe zijn we en willen
terug naar de haven. Alleen vandaag had de president
besloten om rondjes te gaan rijden in de stad. Overal
zijn wegen afgesloten en overal militairen die de boel
in de gaten houden. De stad is één grote file, twee uur
lang zitten we in de taxi. Vervolgens drie kwartier
lopen voor we eindelijk terug zijn, een koud biertje in
de club doet ons goed.
27 December
Vandaag naar Goree eiland. De ferry is
erg duur dus we nemen Rebellion. Twee vrienden van de
catamaran van Jaques Coousteau (lees Las Palmas) gaan
met ons mee. Ze heten Jaques (niet de kapitein) en (Sha)Kira.
De één gepensioneerd Fransman en de ander een Duits
meisje opgegroeid in Normandië. We zeilen weg en al snel
zwakt de wind af. Maar we blijven zeilen en wrikken.
Voor het fort gooien we ons anker uit. We peddelen naar
de haven. Het eiland is sprookjesachtig. Door de zwakke
wind is het al laat en gaan we eerst eten. Dat gaat
helemaal mis. Alle bestellingen gaan mis, bestel je
patat krijg je rijst. Bestel je kipfilet met lokale saus
krijg je kippenpoot zonder saus. Als de andere
uitgegeten zijn, komt mijn bestelling er aan. De buren
hebben nog steeds niets … na anderhalf uur! Het
Boababsap is trouwens heerlijk.
We gaan naar het slavenhuis, ooit gebouwd door de
Hollanders. Hier werden vroeger slaven verhandeld. Een
respectabele oude man geeft een speech. Al snel begint
hij me mateloos te irriteren, wat een vertekend beeld
geeft hij van de geschiedenis. De blanken zijn slecht en
de zwarten zijn allemaal slachtoffers en slecht
behandeld. Als hij voor de zesde keer de holocaust in
één adem met de slavernij noemt en klaagt dat de Joden
zoveel aandacht krijgen en Afrikanen niet, heb ik er
genoeg van. Later zie ik hem weer in zijn kantoor, waar
hij trots vertelt dat hij heeft gevochten in Vietnam!
Aan de muur hangen foto's waarop hij handen schudt met
Gadaffi, George Bush en de Paus! En maar zeuren over
mensenrechten. We wandelen door de nauwe straatjes en
genieten, want het is echt mooi. We vluchten voor de
verkopers van nutteloze troep. Aan het eind van de dag
zeilen we terug. Net voor donker valt het anker weer. We
eten op de catamaran (altijd feest). Shakira knipt
Laure's haar.
28 December
Vandaag lekker aan het klussen, de
verwarming gemaakt en een nieuw schootblok gemonteerd,
Jaques trok de oude gisteren verrot. Tot ik plotseling
misselijk werd en de rest van de dag in bed lag en de
hele baai vol kotste. De andere hebben niets dus het zal
de kip wel zijn geweest, zij hadden vis.
29 December
Laure is naar Dakar voor wat boodschappen
en malariatabletten. Ik ben aan het uitzieken.
30 December
Relaxdag. Gisteren toen Laure naar de
stad ging voor wat boodschappen kreeg ze een lift van
een ambulance. De arts nodigde haar uit om morgen
Tabaski te komen vieren, ik mocht mee. Tabaski is het
traditionele islamitische nieuwjaarsfeest. Iedere
familie slacht een of meer schapen. Dat gebeurt op de
traditionele manier door het beest de keel door te
snijden. We spreken een tijd af voor morgen.
|
31 December
Tussen 11:00 en 11:30 zouden we voor het
station staan. We verlaten de jachtclub en gaan op zoek
naar een taxi. Geen taxi's, de straten zijn kompleet
uitgestorven. Shit dat wordt lopen. Dan zien we een bus.
Rennen. We halen het net. Gaat de bus naar het centrum?
Ja! We vinden een plekje, en hebben het gevoel dat we de
verkeerde afslag nemen. Nog een keer vragen. "Ja naar
het centrum". Oké zal wel een omweg maken om mensen op
te halen. We rijden door de sloppenwijken en komen daar
ook op onze eindbestemming. Iedereen stapt uit. Wat? We
gingen naar het centrum! "Dit is het centrum". Dikke lul
drie bier. Discussie heeft geen zin. Dus lopen we maar
verder, de straten zijn stoffig en uitermate vies,
gelukkig is er bijna geen verkeer, dus kunnen we
enigszins ademhalen. Een half uur later zijn we bij het
station. Het is 11:35. We wachten en zijn bang dat we
hem gemist hebben. We gaan op zoek naar een telefoon.
Een vriendelijke pompbediende leent ons zijn mobiel. We
krijgen instructies. Nu een taxi zoeken. Dat kost ook
een half uur. We geven het adres en de taxi vertrekt. We
rijden tien minuten later langs de jachtclub! Bijna twee
uur stof happen en weer op dezelfde plek uitkomen. Als
we in de buurt zijn kunnen we het huis niet vinden en
lenen weer een mobiel. Ass (zo word ie genoemd) en z'n
neef halen ons op. We hebben het keel doorsnijden gemist,
maar dat vinden we niet zo erg. Op de televisie zien we
de beelden en worden al misselijk, vier volwassen mannen
zitten op een schaap en snijden met moeite, het bloed
spuit eruit. We eten op de vloer, mannen en vrouwen
gescheiden, Laure mag bij de mannen zitten. Nog nooit zo
veel vlees gegeten. Na het eten en wat geklets, is het
afgelopen en gaat iedereen op familiebezoek, wij met Ass
terug naar de boot. Ass is nog nooit op een boot geweest.
We eten koekjes en het is bloedheet. We geven hem een
Destiny childs cd die mijn broertje ooit heeft laten
liggen en die ik nog nooit beluistert heb. Laure gaat
aan de slag en maakt een grote Couscous schotel voor het
feest. Ik ga naar de club. Om 6 uur zou een locale
vriend langs komen maar hij verschijnt niet. Als we de
boottaxi roepen en aan boord stappen, weet Laure er aan
de andere kant weer af te vallen. De hele Couscous
schotel is vervolgens vissenvoer. Laure is zeiknat en
het water hier heel vies. Dus terug aan boord, douchen,
ik hoef niet zo nodig terug, maar Laure wel. We nemen
deze keer een fles wijn mee. Het feest is erg saai, nog
erger dan het kerstfeest en we besluiten naar de boot te
gaan en een film te kijken. Onze vriend Souleman is er
nog niet, dus dat reggae feest zal ook wel niet doorgaan.
Om één uur s'nacht komt de boottaxi: "Er is een gast
voor jullie". Zeg maar dat we slapen. Laure is pissed
off. |
|
[Top]
Laatst bijgewerkt
op 15 augustus 2008
|
